COMMENTATIO ad QUAESTIONEM LITTERARIAM. 43 



videant , neque ignem neque murum adesse teneant , i>ro ipsis rebus eas habent , neque , 

 si quis umbras esse aiBrmaret , ei fidem haberenl. Sin aulem qiiis ad solis lucem subito 

 lales homines raperet , lenebris adsueli , oculis dolerent , neque lucem illam splendidam 

 ferrent , sed ad umbras suas redirent. üt igitur ad meliora duci possint , paullatim sunt 

 assuefaciendi , ut primum umbras, dein res ipsas.in speculo adspiciant, ut ila magis ma- 

 gisque oculi corroborentur et ipsum tandem solem sine dolore possint inlueri. 



Haec mihi loca de re nosträ sulBcere videntur, cum salis inde possimus efficere, 

 qiiaenam de ea fuerit philosophi nostri cogitandi ratio. Hominum animi fuerunt ante 

 hanc vitam; vixeruat autem cum Diis , quibus adjuvantibus , ducentibus , quaecunque 

 revera sunt, verum, pulcrum , justum, reliqua viderunt et cognoverunl. Haec cognitit) 

 summa iis erat bealiludo, quam cum allingere non omnes possent, plures in terram de- 

 lapsi sunt, ibique corporibus inhabitant hiimanis. Mansit vero quaedam eorum, quae 

 viderunt, recordatio et vehemens amor, undc omne eorum Studium eo tendere debet , ut 

 quatenus fieri possit , ad pristinum illum statum redeant. Hoc ratione fieri potest ; ve- 

 rum corpus haue libere operari non sinil , imo ubivis impedit , quum ipsius sensus non 

 ■nisi umbras rerum nobis ostendant, cupiditatesque excitent , quae animi vires frangere 

 miüenlur. Quod cum ifa sit , sensim sensimque progrediendum est , ut ipsarum rerum 

 naluram perspiciamus, et in bis iutenti, vitam agamus Deorum vitae similem, qualis so. 

 la vere homine digna est. 



Haec praemittenda videbantur ; hisce enim putabam contineri principium , a quo om- 

 ne penderet hominis perfectionis Studium , ejusque perfectionis adsequendae ratio. Nunc 

 vero, hiscc explicatis, eo possumus pergere , ut ad rationem attendamus , qua animus 

 sese a corpore liberare, et ad perfectionem venire queat. In haec autem nunc deinceps 

 inqiiirendum. 



§. 4. 



Philosophia dux ad perfectionem, Quinam possint fieri philosophi. 



Comitali sumus animum per itinera coeleslia ad campum veritafis, contemplati su- 

 mus ipsum , quomodo , cupiditatum vi ad terram detractus , in corpus humanum perve- 

 nerit , in quo quasi carcere sit inciusus. Ex hoc liberare se cupit , nee tarnen suis vi- 

 ribus potest, sed auxilio alieno adjuvetur necesse est. Neque frustra hoc auxilium ex- 

 petit ; venit enim adjutrix philosophia , quae liberare atque sursum evehere cum conatur , 

 Philosophia , inquit Socrates ( 7 ) , ubi ad se advocavit animum , leniter consolari cum 



ac 



( 7 ) Phaedo. cap, 33, 



F2 



