48 l. S. P. M E Y B M, 



humani imaginem nobis ante oculos ponit. Philosophus fugit voluptates affeclusque 

 corporis, sive potius fugit eorum iraperium , cavet ne rationis vires per eas frangantur , ne 

 animus earum vehementiae succumbat ; ipsas vero propter se non fugit , sed hoc vult , ut 

 ratio in eas dominetur, neque possit ab iis perturbari; quod ubi sibi comparaverit , af- 

 ieclus et cupiditates non deprimit, cum teneat, hoc fore contra naturam humanam ; 

 Tx fASTX (^fovii(rtui ävoufisvx. Kxi Ttirpa^KÖfisv» tu o\irt j? > x,») üv^pclx , tc») (raXp/sorüi/v) , itxl 

 ^txsiiofävt) , Kxi |üÄA>|i3§^i/ äA)<ÄJ)? äpirii If ßSTx (ppovi^ffsut , Kai ■jrpoa'y tyvoi^ev uv kx\ 

 aTToy lyvo (Asv av Kxi vi^ovüv y.x\ 0ößuv, ko.) räv «AAcui/ vävTUV lüv toi- 

 cxnav. — Noluisse Platonem tollere affectus , ex pulcherrimo in Philebo loco patet (lÜ). 

 Est ibi colioquium Socratem inter et Protarchum de voluptatis sive gaudii naturA. So- 

 i;rates inquirendum esse dicit , qualis esset vita hominis, si solis gauderet voluptatibus, 

 siue ratione, qualisque, si solA ratione sine voluptatibus. Utramque hanc homine dicit 

 indignam. Si quis per totam vitam frueretur voluptatibus neque rationem haberet , ne- 

 que memoriam, neque sapientiam, animalis cujusdam degeret vitam, non hominis; de- 

 ficiente enim sapientiä, ne hoc quidem tenel , num laetetur nee ne; memoria si desit, 

 nulla gaudii praeteriti adest recordatio neque praesentis conscientia ; ratione vero si sit 

 destitutus , in posterum se gavisurum esse , neque sibi fingere nee conjicere potest. 

 Ab altera parte, si cui dalum esset vivere cum sapientiä, cum ratione, cognitione atque 

 memoria , omnis vero voluptatis , sive magnae , sive parvae , omnisque doloris abesset sen- 

 sus, pro his autem perfecta uvoikla adesset , neque talis vita foret optanda. Ut igitur 

 homo beatus esse possit, conjungenda est utraque haec vivendi ratio, ita , ut gaudeat 

 affectibus una cum ratione et sapientiä: haec demum non animalibus tantum, sed et 

 hominibus erit digna. 



Ut jam in fine hujus paragraphi quae vidimus , breviter conirahamus , haec fere est 

 philosophi de corpore aflfectibusque cogitandi ratio. Corpus est animi carcer, ejusque 

 sensus nil räv ctiruv nobis oslendere possunt ; verum, si rite iis utamur, eorum ope ima- 

 gines ac umbras eorum, quae sunt , " adspicere possumus. Ex his ad ipsa Övtx cognos- 

 cenda est adscendendum , idque ope soiius rationis, ut in hac disquisitione fugiendum 

 git corpus. Fuga autem talis est , ut affectus ratione regamus , non exstinguamus. 



Et haec quidem hac de re sufficiant. 



§. 6. 



J)e philosophi pulcri amore. 



Eo jam sumus progressi, ut in animi, a corporis vinculis liberati , sludia sancta pe- 



ne- 



( i3) Philebus p, ii sq. 



