63 L. S. P. M E Y B M , 



§. 2. 



Qut'snam sii secundum Arislotelem. vitae finia, aive quid 

 summum bonutn, 



Si Tiri cujusdam vulgaris indolem ac spiriturn velimus inlelligere, praecipuuni quod- 

 dam, ad quod atlendamus , hoc est: ad qiiemnam omni suä agendi senliendique ra- 

 lione finem tendat. Quae quaeslio nisi bene sit soluta , vel omnino non , Tel carte ad- 

 modum perverse saepe eum intelligemus , deque eo lemere judicabimus. Fine vero per- 

 specto , novimus, ubinam mare situm sit, in quod flumina omnia decuiranl, atque ila 

 omnium aclionum cogilationumque directionem nohis ante oculos pone e possumus et 

 facile eas intelligere. Quod si jam in vulgari viro intelligendo requiratar , mullo magis 

 opus est in describendä perfecli cujusdam sive philosophi sive hominis specie , ulpote , 

 quae ob ipsam perfeclionem difficilior sit perspectu ; atque haec causa est, cur de fine 

 live de summo bono Aristotelico nunc ab initio, neque potius in fine hujus capitis agen- 

 dum esse putabamus : ita enim sequentia facilius progrederentur. 



Primo igilar videndum , num communis fuerit Arislolelis sapienti cum antecedentibus 

 finis }(/,oiaTig ra öe^. Possit hoc primo obtutu ita videri : docuit enim , mentem in 

 homine esse oplimam, Deoque cognatissimam , ipsum autem Deum de eä laetari et bene« 

 facere imprimis iis , qui diligant mentem, utpote illi cognatam, eique consulant, qui 

 vivaut secundum rectam ralionem. Hanc autem Dei in homiues benignilalem inde repetit , 

 quod sint ofiotoi (pifioi, rx a-uyysn!} toTi; avyysviiri, xx) öi/.Btoii; x^h^' i"^ ""=' ^^'^ufisT ( » ). 

 Talia vero quamvis habeat , non tamen ex ejus mente homo ad divinam virlutem se 

 potest informare ; humanae enim sitnilem excellenliam Deo tribuere non licet , neque 

 Ulla earum , quas nos dicimus virtutes, apud illum habentur , ne ipse quidem amor ( j ) ; 

 imo contra divina virtus, divina excellentia morlalium intelligenliam fugit , cum Dui 

 conditio virtuti sit superior , ita, utnon, nisi admodum raro , divinus evadat homo (3). 

 Ita qui cogitabat, non potuit homines excilare, ut ad hanc Dei tenderent similituJiaem , 

 quam, ab humand praestantiä longe alienam , mortales ne percipere, ne cogilare qui- 

 dem posscnt , nedum ad eam se informare ( 4 j. 



Cum 



(i) Conf. Aiistotelis etliica ad NiGomachum fillum, Lib I. c. lo. in editione Casauboni, Tom. IF. 

 png 9 f. g. h. Lib. YII. c. i5. Tom. 11. pag. ;4. Lib. YlII. cap. a. Tom. IL pag. 75. c, Lib X. c. j. 

 Toi». II. pag. 104. f. g. 



(j) ad ISicom. fU. Lib, X. c. 8, Tom. U. pag. io3. f. g, Ethici Eudera. Lib, YIL c. 11. Tom. IL 

 pag. 11 > e. 



( J ) Ad Nicom. fil. Lib. YII. c. i. Tom. IL pag. 63. e. f. 



(4) Cf, de hoc loco van Yelzea , libio laudato, ^ag. i46— i5o. 



