74 L. S. P. M E Y B M, 



§. 6. 

 Sapienlis de rebus exiernis cogilandi ratio. 



Dictum est supra §. 3, cum de beatitudine videremus , sitam esse hanc in animi actio» 

 iie secundum virtutem perfeclam , in vilA perfecta. Quac sit virlus perfecta , sive quae 

 sapientis indoles , vidimus ; explicandum restat de vitd perfecta. Tria haec complectitur 

 fortunam , amicos , remfuhlicam , de quibus pauca monenda , ut nobis paleat , qui- 

 busnam sapiens talis , qualem Aristolelicum esse reperimus , indigeat ; quidque sibi agen- 

 dum sumal , si conjunctum ipsum cogites cum civibus suis. 



Omnes, quas recensuimus, virtutes cum semper perfecle sapiens sequatur , voluptatis 

 plenam agit yitam : deleclalur vir probus honestis actionibus , ex juste factis capit vo- 

 luptatem , nee ullä eget voluptate externe allalä (So). Bona tarnen externa, fortunae 

 dona non contemnit , nee rejicit , sed suo quaeque pretio aeslimal. At virlus omnium 

 maxime est stabilis, fortuna semper movetur , cujus si sequamur casus, eundem bealum 

 mos ,' mox miserum simus dicturi. Non est igitur in fortuna bene vel male vivendi ratio 

 posita , sed bonis tarnen externis eget beatitudo, corporis et exlernis bonis, et fortuna, 

 ne haec impediantur ; atque is demum beatus est , qui suas actiones secundum perfectam 

 virtutem instituit, fortunaeque dotibus mediocriter sit instructus, non ad tempus quod- 

 dam , sed per vitam lolara absolutara ( og ). Cum multa fortuito eveniant , diversa specie 

 ac magnitudine, ea , quae parva sunt, sapiens negligit, nullum ad vitam raomentum 

 ea habere existimans; magna rero fortunae beneficia multo beatiorem vitam effectura 

 esse pulat , quae natura sua sint ornamento , quibusque bene et pulcre sit utendum , 

 veluti adjumentis. Hujus generis sunt amici, potentia civilis, opes, generis uobilitas, 

 prospera liberorum suboles, et hujus generis alia ; quae appetit sapiens, ut res possit 

 agere praeclaras , quorumque contraria fugit. Fugit dolorem et una cum hoc corporis 

 voluptales , utpote cum dolore junctas. Sunt quidem , qui dicant , ei quoque , qui in 

 rotd crucietur, qui summis afficiatur calamitatibus , licere esse beato. At hi nil dicunt , 

 estque eorum ratio absurda ; dolor enim et paupertas et quae ejusdem generis alia 

 sunt , in perfecle beatum virum non cadunt. Haud facile is , cui opes nullae sunt 

 res agere possit praeclaras , nee beatus esse is , qui in summa dolore versetur , omnes 



for- 



( 38 ) Ad Nicom. fil Lib. I. e. 9. Tom. II. pag. 9. b — e. 



(39) Ad Nicoin. lil. Lib. I, c. 9, 11, is, Tom. II. pag, 9, d. 10, d — f. ti.d. Magn, mor, Lib. II. 

 c. 8. Tom. 11. pag, ia8, g. 



