76 t. '" P. M E Y R M, 



lur , ne quid perperatn agant; senibiis, ut colanlur , et nl , quibus muneribus fungendi» 

 ipsis vires desinl , ea peraganl aiuici ; quorum aetas florct , eos incitat , ut praeclara 

 edanl facinora ( 44 ). 



Est aulem in genere amicitia binevolenlia non occulta nee incognila eorum , qui sibi 

 invicem par pari referuiit, et alter alteri bona quaeque evenire cupiunt. Orilur aiUem , 

 si alter alteri habealur dignus, qui ametur, cuique fides habealur (45) Inter malos 

 i^itur verae amicitiae locus nullusest; quippe quibus nee amor nee fides ulla sit inier 

 se • colunt hi modo imaginem quandam , umbram amicitiae , ipsa illa probis bonisque 

 viris tanliim data est. Tres inde oriunlur amicitiae spccies, prima ea , quae propter 

 utilitatem conciliatur, altera, quae voluptatem, tertia, quae virtutem quaerit. Prior 

 utraque fulilis est nulioque modo conslans; perit , ubi desunt utilitas cum voluptate (46). 

 Qui vero virtutem amant, vere sapienles , probi viri, ii titae societale arctissime con- 

 •junguntur , perfectam colunt stabilemque amicitiam , amant sese non externae cujusdam 

 aut utilitatis aut jucunditatis gratia , sed sui causa, quia virtutc sunt praedili ; virlus 

 autem stabilis imprimis est neque perit ; estque eadem ulilis et jucunda. Proborum. igi- 

 tur amicitia et prodest et grata est, nee umquam dissolvitur (4;). 



Hujus araoris propositum ex sapientis viri indole facile cognoscitur. Viri boni est : 

 inereri de altero , potius quam accipere beiieficia ; desiderat aliquos, qui ab ipso bona 

 quaeque possint accipere. Si de altero bene mereri pulcrum jam sit , pulcrius certe 

 habendum, si aller ille sit amicus ; hoc est amicorura propositum; non suum quaerunt 

 commodum , negligentes amicorum fortunam secundam vel adversam , sed alter alteri 

 prodest, alter in allerum beneficia conferre cupit (48). 



Hucusque bene et egregie omnia ; sed quod proprium Aristoteli vitium est , hoc in 

 amicitiae ratione describendä quoque conspicitur. Hisce enim , quae collegimus, expli- 

 ratis , multa deinceps ratiocinatur et frigide perlustrat , quae amico tribuantur ab ami- 

 co ; cum justiliä comparat amicitiam, cui leges praescribit , quibus obediat (49). 

 At quaenam quaeso amicitia, ut legibus possit contineri? Non ila egerunt Pylhagoras , 

 Socrates, Plato; sed nee ila potest ; ubi lex, ibi obedientia, officium, debilum ; ubi 

 amicitia, ibi überlas, amor, virium omnium summa vis; amicitia non quaerit, quid 



se- 



(44) Ad Nlcom, fil Lib. VIII. c. i. Tom. II, pag. iS.c.d. 



(45) Ad Nicora. fil. Lib. YlII. c. a, 4. Tom. II. pag. 76. c. d. 77. b — e. 



(46) Ad Nicom. fil. Lib. VIII. c. 3. Tom. II. pag. 76. e — h. 



(47) Ad Nicom. fil. Lib. VIII. c 4. Tom. II. pag, 77. b — d. 



(48) Ad Nicom. fil. Lib I. c. 11. Tom, II. pag. 11. b.c. Lib. IX. c. 9. Tom. II. pag. gj. g. h. confer 



pag. 9S. 



(49) Confer de amicitia praeter loca laudata: Magn. mor. Lib. II. e. it, Tom. II. pag. i38.ff. — »4». •>. 



Eudem. Lib. VII. Tora. II. pag, aoo.h. — 318, c. 



