92 L. S. P. M E Y B M , 



§• 2. 



Qais sapienli ßnis. 



Finis igilur Epicurei {iliilosophi est bealüudo , quod forsan de omnibus illis antiquis 

 liaud inepte dicatur; bcatitudo vero, qualis comparatur vilae genere secundum rationem 

 instituto. Ratio numquam est mitlenda , cum qua esse infelicem , quam felicem sine eä 

 praestat ( i ). Ratio autem cum doceat, id , quod beatum sit , nee ipsum habere ne- 

 gotii quidquam , nee praebere alteri , sequitur, vitae beatae finem ac principium esse, 

 ut neque doleamus neque perlurbemur ; quod ubi quis sit conseculus , nil praeterea in- 

 diget, omnique liberatur animi tempestate (2). Enuntiavit hoc Epicurus ita : volupta- 

 tem finem esse bene beateque vivendi (3). Quod, si cogites voluplatem Cyrenai'corum , 

 mirum et superioribus contrarium videalur ; sed « raultis non aestiraalur voluptas Epicuri, 

 « quam sobria et sicca sit; ad nomen ipsum advolant, quaerentes libidinibus suis patro- 

 « cinium aliquod et velamentum (4)." Ipse Epicurus, qualem velit voluptatem, in 

 epistolis suis exphcat : se , cum voluptatem dicat finem , non has dicere luxuriosorum 

 voluptates easque, quae in fruendo suntpositae, ut quidam ignoranles, aut ab ipsiua 

 sententiä dissentientes , aut ■ male eam accipientes , arbitrarentur ; sed conjungere doloris 

 corporei vacuitatem cum Iranquillitate animi ( 5 )• Rerum bonarum et malarura ignora- 

 tione maxime hominum vita vexalur , ob euraque errorera et voluplatibus maximis saepe 

 privanlur et gravissimis animi doloribus torquentur, Sapientia igitur est adhibenda , quae 

 certissimam se nobis praebet ducem ad voluptatem ; sapientia enim est una , quae moesti- 

 tiam pellat ex animis, quae nos exhorrescere metu non sinat , ut sapiens solus, amputalä 

 circuracisdque inanitate omni et errore , naturae finibus contentus , sine aegritudine 

 possit et sine metu'vivere ( 6). 



Duo igitur appetit sapiens , doloris vacuitatem et animi tranquillilatem , eaque vocat 

 voluplatis nomine. Medium enim inter dolorem et voluptatem agnoscit nullum , quo 

 fit , ut malum fugere , id ipsum bonum sit , et ut ex mali evitatione boni natura 

 oriatur , cui accedat memoria, computalio , gaudium , quod nobis hoc contigerit (7). 

 Dicebat hanc voluptaletn esse in statu , eamque maxime sequebalur ; addebat au- 

 tem 



(i) Diog. Laert, Lib. X. §. t35. 



(») Diog. Laeit. Lib. X, §. 128. Cic N. D. Lib. I, c, 17, 45. 



(3) Diog. r.aeit. 1 1. Cic. de Finibus, Lib, I. c. 7 , aS. 



(k) Seneca de vita beata , c. ij. (5) Diog. Laert. Lib. X, §• i3i. 



(6) Cic. de Finibus, Lib. I. c. i3, 43 sqq. Seneca 1. 1. c. i3. 



( 7 ) Cic. de Fioibua, Lib, I, c. 11 , 3S> 



