COMMENTATIO ad QUAESTIONEM LITTERARIAM. «s 



ponit , meluil eos nunquam j censel enim eos , propriis deJeclalos virtutibus , amplecti 

 similes, reliquos a se alienos putare (ig). Si jam antecedenlia es hisce illuslramus. 

 videmus , sapientera velle quodammodo esse Diis similem , vel polius tales eum agnoscere 

 Deos, qui sint ipsi similes, ipsius lypos. Quae igitur in Diis ceraitur vitae ralia et bea- 

 tiludo, eadem, etsi minori gradu , locum obtinel in sapiente. Diiautem, absque omni 

 negotio, suä praestantid et contemplatione phantasiae imaginum sunt beati in aeternum. 

 Sapiens igitur appetit vitam contemplativam, visorum inluitionem placidara, inque eä 

 voluptatem ponit. Qiiod cum iis, quae $ superiore videbamus , omnino quadrat et apt& 

 conjungilur. Cupit idem eoque tendit , ut suä virtute gaudeat ; quae autem ilia virtus 

 Sit, dein exponemus, si primura de animo sententiam Epicuri explicuerimus. ,.4;„^j 



§• i. 



Ejusdem de animo cogilandi ratio. 



De animo quomodo sentiat sapiens , hoc loco videlur explicandum ; palebit enira inde ,' 

 ad quodnam tempus sapientia ejus sese extendat, et qoos nalurae fines habeat. Qui ani- 

 mum dicunt esse incorporeum, ii secundum Epicurum desipiunt, adeoque , quicumque 

 sapientis nomine mereri vult, eam dicat necesse est corpoream quandam naturam (20). 

 Quod autem corporeum est , id necesse est aliquando interire : ergo animus interilui est 

 obnoxius. Quam persuasionem in sapiente suo Epicurus debuit requirere , debuit animos 

 morte mulclare, ut possemus, omni rerura futurarum meditatione liberati, rerumque 

 post mortem metu vacui, vivere placide ac quiete. Reprehendit igitur omnem rerum 

 futurarum praemeditationem (21), Vetuit, ne sapiens metueret mortem; id enim esse, 

 quasi post mortem esset aliquid, quod ad nos pertineret. Ifa voluit eum arbitrari , 

 mortem nil esse ad nos, cum sit privatio sensiis, in quo omne bonum et malum positum 

 est ; quae persuasio cum firma sit ac stabilis , efßciat , ut mortali , quod in vili est , 

 fruamur , non infinitum spectantes tempus , sed immortalitatis exstirpantes deside- 

 rium (22). 



Habet igftur sapiens animum mortalem , nee quidquam curat, nisi ut bene et honeste 

 fruatur Tita hacce terreni. Ad haue autem bene viveödam opus est , ut sciat , quaenam 

 in animo illo insint facultates, appetilus, aiia. In bis etiam principium suum , quielem , 

 numquam ex oculis mittit: negligit difficiles subtilesque speculaliones; sine labore orania 



fa- 



( '9) Diog. Laert. tlb. X. §. ui, hiJ. Cic. N. D. Lib. I c. 30. 



( so) Diog. Laert. Lib. X. §. 67. (a,) Cic. T. Q. Lib. Ht. c, 16, 3^. 



(»3) Diog. Laert. Lib. X. J. 81 , ia4 , ia6. 



