98 L. S. P. M E Y B M , 



putalione , quia munit ipsutn conira rerum adversarum vehementiam et praebeat qiiic 

 tem stabilem veluli temperantia (34). Justiliam per se nil esse pulat, verum in vitae 

 communione liominumque actionibus quibuslibet foedus quasi initum esse , ut ne qiiis 

 laedat nee laedatur. Hinc neque injuriam per se habet raalam ; fugit vero eam, quia 

 iniustus plurimis obsidetur perlurbationibus , qui suspicioncra metuat , quod latere 

 nequeat eos , qui injuriae sunt viiulices constituti , quia non vult misere et meliculose 

 yivere per omne lempus, cum, eliamsi laleat aliquamdiu , tarnen numquam persuasin- 

 nem certam adipisci possit , id semper ita mansurum; verbo justus est, ne ipsum coqu;it 

 versetque perturbalionum vehementia (35). Prudenlia denique omnium inilium est et 

 summum ; ex philosophiae bonis prae ceteris longa eminet : prudenlia enim , <Pfovijjiq , 

 est, es qua reliquae -virlutes oriuntur omaes, docentes jucunde vivi non posse nisi prii- 

 denter, honeste , juste, quin et jucunde vivatur. Virlutes enim omnes cum jucundii 

 vild sunt conjunctae, neque ab ek separari ullo modo possunt (36). 



Cum ita sapiens Epicureus a parte felicitalis tantum virlutem consideret, sponte li- 

 quet, peccala ipsi minima esse aequalia , sed aliis alia graviora , quae ad vitae quielem 

 turbandam vim habeant majorem ( 37 ). 



§. e. 



Ejus in rebus exierm's versandt ratio. 



Sed nunc jam cum finem ac virlutem, de animo et de Diis cogilandi ralionem expU- 

 cuerimus , locus est agendi de sapienlis in rebus externis sive corporis voluplalibus versandi 

 modo , qua in re ipsius temperantia est posila. 



Cum Epicurus, ut dictum est §. 4, non omnem jucundi ac molesti sensum sapienli suo 

 deneget, verum duas agnoscat perlurbationes , voluplatem et dolorem, quibus ita ille sit 

 subjectus , ut cum sapientia sive prudenlia convenit ; sponte intelligilur, sapienlem Cy- 

 nico more non victurum, respuenlem, quaecumque ad externa referunlur (38). Aestimat 

 enim et magni quidem voluptates corporis, cum ad animum redundant omnes, laelara- 

 que ei afferant conditionam , qua de re haac sunt Epicuri verba ; « nee equidem habeo , 



« quod 



(84) Cic. U L c. i5, 4g. Diog. Laert. Lib. X, §. iie. 



(S5) Diog. Laert. Lib. X. §. i44, i5o, i5i. Cic de Finibus, Lib. Ii c 16, 5o, Plutarchus , Nou 

 posse. etc. c. 6. 



(36) Diog. Laert. Lib. X. §. i3s. ( 3;) 1. I. J. 120. 



(38) Diog. Laertt Lib. X, §. 117, iig. 



