100 L. S, P. M E Y B M, 



Victum amat lenuem , non copiosum , sed polins suavem , cibisqiie assiiescit simplici. 

 bus et non magnifice paratis , quod et salubritatem efficiant et hominem ad vitae rau- 

 nera fungenda irapigrum reddant. Ita enim existimat , non convivia et commessaliones , 

 non pisciiim esiis , et ceterorum , quae afTert pretiosior mensa , suavem gignere vitam , 

 sed rationem sobriam , causas perserutantem , cur quaeque vel eligenda sint vel fugienda , 

 opinionesque expellentem , per quas animos ut plurium occupat tumiiltus (45). 



De venereis voluptatibus idem dicendum; puerorum mulierumque congressus, reliquum 

 id genus, nunquam putat prodesse; si non obsint, ea quidem appetit ; sed facile quo- 

 que ab iis abstinet , si aut postulet valetudo aut cogat olEciuni vel fama (46). 



Est igitur in perfruendis voluptatibus omnino humauus sapiens Epicureus: humana om- 

 nia a se minime putat aliena , sed iis, quae adsuiit , ulitur, idque semper moderate, 

 prudenter, sapienler. Sed plus etiam est; contra forlunae clades calamitatesquo externe 

 alL^tas heroicä vi pugnat , quod paucis etiam ulterius expoaeiidum nobis erit, 



§. 7. 

 Sapientis contra forlunae clades forlitudo. 



Egregia est illa , quamjamsupra laudavimus, Epicuri sententia , praestare , cum ralione 

 esse infelicem, quam felicem sine ed, quam in toto systemate suo constanter tenet. 



Sapienlem igitur proponit ratione totam suam vitam moderanlem, nee fortunae, si 

 fieri possit , quidquam relinquenlem. Quae maxima sunt et magni hominibus momenti , 

 ea ratio disposuit et perpetuo vitae tempore disponit atque disponet ; omnia vero a 

 ratione hon pendent , sunt nonnullae res, quae improvisae inopinalaeque fortuni fiuut 

 et fugiunt liominum providentiam. Hisce prospicere et ab iis cavere ne sapieuti quidem 

 datum est , adeoque in hunc quoque cadit fortuna , sed ea parva , cui streuue omnibus 

 viribus se opponit (i/). 



Quaecunque ipsi vel fortunae pervicacitas vel hominum odium iufligat miserrima , 

 haec omnia ratio lenit acmitigat, nee unquam sinit , ipsum esse miserum. Moeret quidem 

 ac doloris sensu afficitur , sed moeror ille , doloris ille sensus non pellit beatiludinera , 

 sed ipsius constantia fortisque animus impediunt , quominus succumbat. Si res familiaris 

 etiam ad necessaria desit , non lamentatur , nee supplex aliorum hominum auxilium do- 

 nave invocat mendicus, cum a sapientis dignitate hoc sit alienum; sed sapienliae sub- 

 sidio utitur, et, ex hac eäque sola, quaestu facto, iuopianj pellit (48). Vitam agit 



bea- 



(45) Diog. Laert, Lib. X. §. n6, i3i, i32. Cic. Tusc. Q. Lib. Ut. c 20, 49. 



(46) Cic. Tusc. Q. Lib. V. c. 33, 94. (47) Diog. Laert, Lib.X. §. no, i4t. 

 (48) 1. L Jtigg, 121. 



