102 l. S, P, M E Y B M, 



cere , gravissima quaeque pro amico pali , null4 sui ratione habitä , si ita melius sit 

 auiico. Amor est Studium, quo ad opera, ad labores quoscumque incitatur homo, quod- 

 que adeo quietis otiique studio iroprimis est contrnrium , nee in Epicureum cadit pliiln- 

 sophum sive sapientem. Quae cum ex superioiibus facile ducanlur, possimus in bis sub- 

 sistere , verum plura etiam sunt et ab ipso Epicuro et a sequacibus ejus explicata, quae 

 ad nostrum argumentum perlinent, quaeque adeo sunt luslranda, quo intelligamus, ea , 

 quae ex universä ralione sapientis effecimus, revera ex mentc Epicuri inde eflici. Ab eo 

 amore, qui maximus est intensitatc, ineipientes, pergemus deinceps ad eas species, quae 

 valent magis exlensitate. 



Amor igitur , qui summa cum vi totum animura arripit omnesque vires animi et cor- 

 poris iuteudit , est Dei amor , de quo vero , cum ne cogitaverit quidem Epicurus nee vei 

 verbo raonuerit, non dicendum est. Sequitur amor domeslicus , qui maritum inier et 

 uxorem oblinet. Ut in nullo anliquorum philosopliorum sapiente , ita neque in Epicuri 

 hie amor invenilur, Ducit sapiens uxorem liberorum procreandorum gratia, idque lege 

 jjolius aut consuetudine adaclus , quam quia ipse matrimonium admodum appetit. Sin 

 vitae rebus minus videalur convenirc , non ducit, avcrsumque inde animum ostendit (52.). 

 Matrimonium igitur sapienti est pactum quoddam civile , civitatis suslinendae caus4 in- 

 slitutum ; non est vitae arctissima conjunetio, non omnium bonorum ac malorum con- 

 sortium , neque animorum fortissimum vinculum , nee schola optima ac seminarium vir- 

 tulis. Amor in eo non regnat: feminas amare infra sapientis dignitate habebatur, quod 

 et diserte docebat Epicurus : non amaturum sapientem ( 5?) ). 



Amicitiam vero non rejicit , sed omnium rerum , quas ad beate vivendum sapientia 

 comparaverit , nil esse hac majus, nil uberius, nil jucundius exislimat (54). Constat 

 amicilia voluptalum consortio , neque sine cd firmam et perpetuam jucunditalem vitae 

 tenere possumus. Coh'lur igitur usus gratiä , cum in mediocribus opibus securitatem me« 

 ti'isque vacuilatera pariat , cumque eadem sentenlia confirraaverit animum, ne quid aut 

 sempiternum aut diuturnum timeret malum , quae perspexit , in hoc ipso vitae spatio 

 amiciliae praesidium esse firmissimum {55). Quo praesidio ut muniatur sapiens, ipse 

 primus allerum cobt et beneficiis suis ad amicitiam allicit; dein, ne foedus factum aeque 

 cito pereat et dissolvatur, amicos prouti semet i'psum diligit, grato erga eos affeclus 

 est anirao , sive praesentes sint sive absenles ; irao , si ita opus sit , pro amico mori non 

 recusat (56). 



Alia, et extensilale suä major, amoris species est patriae sive rei publicae amor, qui 



ver- 



(5a) DIog. Laert. Lib. X. §. ttg. (55) 1. I. §. ii8- 



(54) Cicero), de Finibus , Lib. I. c 20, 65. Diog, Laert. Lib. X. §,148. 



(55) Diog. Laert. Lib, X. %. lao, i48. Cie, de finibus, Lib, I, cao,65, 67, 68. 

 ( 56) Cic. de finibus, Lib. I. c. ao, 6;. Diog, Laürt. Lib, X. J, 118, lai. 



