COMMENTATIO a» QUAESTIONEM LITTERARIAM. 107 



« Kpekrov* roü x«) vsp) öiäv oatoc 'So^x^ovroq , ksCi irepi 6xvirou hetrxvTOi x^ißsof ipi^^To^ , 



u v^^puTÖv TS x»i euTTCfisTov « h«?i«ßßxvovTO( • ri Is TÜv Kxaäv , m yi Xf'vouf i? vivovg s^^t 

 « ßpeex^'i ' '■^'' 5^ siiiupuhijv ujrd tivuv ^efv^Tiv etsKyonh^v irtcvrav , «.■yysf.hovTog , ßii ehxi • 

 « äAA« Tx ßh KTTo Tjxm ' rx Sl 5r«/)' ijfiäv." 



Ad hanc sapientis dignitatem non omnis generis hominibus licet pervenire, sed iis, qui 

 et indole et corporis habitu ad id sunt apli. Non enim ex omni corporis constitutione 

 nee ex omni gente sapientem oriturum affirmabat Epicurus ( 74 ). Aetali vero omni con» 

 venit; et juvenis debet philosophari et senex : nemo enim aut aetatem non attingit, aut 

 aetatem excessit, ut ad animi sanitatem contendat; neque arcentur mulieres nee servi (75). 



Si Judicium de eo ferre velimus , laudanda omnino est summa viri constantia et facul- 

 tatum harmonia , qua singula ad unum finem referuntur; quaque fit, ul totam quan« 

 dam imaginem nobis praebeat sapiens absolutam, nempe, qualenus ad illum, quem 

 sibi proponit , finem plane pervenit. Neque tarnen negandum , finem illum , ad quem 

 tendit, esse minus homine dignum. Potest enim animi quies haberi quidem virtutis et 

 perfectionis sequela , non item principium et causa. Qui autem prouti Epicurus in eä 

 summum bonum ponit, eo oslendit, se omnia referre ad sui commodum et esse 0i^xütov. 

 Ex hoc principio quoque omnia , quae in Epicuri sapiente sunt notanda , vitia fluxerunt. 

 Hinc enim , cum ad rectam Dei patris nolionem pervenire non posset , Deos ad suutn 

 qiiietis Studium conformavil; Hinc erudilionem omnem sprevit et amicitiam amoremque 

 parum dignä ratione proponit. 



Est autem talis homo, qualis est sapiens Epicuri, innocuus quidem dicendus, sed idem 

 frigidus, virtute non nisi legali eäque negativa praedilus; aliis parum aut nihil omnino 

 utilis; et, si civitatis aut humani generis rationem habeamus, non dubitamus , cum Ci- 

 cerone affirmare, non posse umquam magis perniciosam inveniri rationem, quam eam , 

 quae, a muueribus agendique studio hominesavertens, indolentiae eostradat, doceatque, 

 nuUi prospicere, nisi sibi. 



^^}!^) Diog. taert. Lib, X, 5. T17. (75) 1. L J. 3, 10, 122. 



3 



