136 L. S. P. M E Y B M, 



B. 



De recent iorum S t oicorura sapien le. 



§ 13. 



Uujus disqxiisitionis argumentum, 



Perlustralis iis , quae de Stoicorum antiquorum sapienle reperire poluimus , nunc 

 deinceps foret inquirendura, quomodo imaginem illam perfectam depinxerint ejusdem 

 scholae posterioris aevi sectatores ; inter qiios eminent Seneca , Cebes , Epictelus , 

 Antoninus. At vero Cebes in tabulA suä pauca tantum habet ab antiquis Stoicis diffe- 

 renlia , eaque magis ad doctrinam moralem universe , quam quidem ad sapientis per- 

 fecti indolem pingendam pertinentia. Epictslus autem et Antoninus Graeco-Ghrisliani 

 pliilosophi potius , quam puri Stoiei sunt dicendi , neque adeo ad anliquilatem Graecam 

 jure referunlur. Hos igitur non sequemur, sed unius tantum uleraur Senecae auclori- 

 tate , quippe qui, etsi Romanus, tamen ad recenliorum Stoicorum, Graecorum etiam, 

 de sapiente doctrinam explicandam dux est haud contemnendus , et simul magis quam 

 reliqui a Christianis elementis ac placitis alienus. De Senecae igitur sapiente actur^ 

 sumus ; nee tamen ita , ut , quae convenianl cum antiquioribus , exponamus singula ; ita 

 enim longior foret et parum necessaria rerum repctitio; sed ita, ut, quae inter ulrosque 

 sint minus congruenlia , aut opposita , haec paucis indiceraus. 



§. «. 



■Quaenam sinl apttd recenttores ciim anfiquiorihus convenientia , 

 quae discrepantia. 



Nolumus repelere omnia , quae leguntur apud C. H. Thiebout in disputatione de 

 sapientis Senecae auctoritafe , sed, ne omnia omittamus, de convenientia quoque Sene- 

 cae cum antiquioribus verbo dicemus. 



Quae igitur apud antiquiores Stoicos sunt , cum hisce omnibus fere Seneca consenlit , 

 sed magis explicuit, quae ab illis parum distincte aut parum accurate dicta fuerunt. 

 Eta plura longe habet de hominis cum Deo cognatione, deque horainum Deorumque na- 



