188 L. S. P. M E Y ß M , 



flemnem evadere (58). Quod vero hiiic antiqui illi derivabant, nil igilur eorum, quae 

 ad virtutem non perlinerent , quidquam esse ad sapientem , neque dolorum calamitatum- 

 ijue praesenlium ullum eum habere sensum , id conlra naturam esse sensit. « Vide , " in- 

 quit , « num satius sit , aut invulnerabilem animum dicere, aut exlra omnem paticntiam 

 « positum ; nulla virlus est, quae nonsenlias, perpeti," Quidquid eveniat , sapiens fortiter 

 palitur, sed palilur tarnen: sub quolibet pondere stat ereclus , nullä re perverlitur; sed 

 vel sie tarnen multa sunt, quae ipsum feriant. Nulla illum res minorem facit , nil illi 

 eorum, quae ferenda sunt , displicet ; nam quidquid cadere in hominem potcst , in se 

 cecidisse non querilur. Vires suas novit ; tenet, se esse öneri ferendo. Nee tarnen ipsi 

 lapidis ferrive durities tnbuenda; « non educo," inquit Seneca , « sapientem ex hominum 

 (( numero, nee dolores ab illo, veluti ab aliqua rupe , nullum sensum admittente, sub» 

 « moveo : memini , ex duabus partibus illum esse compositum, neque extra naturam re- 

 « rum vagari virtus nostra videalur , et tremet sapiens et dolebit et expallescet : hi enim 

 « onines corporis sensus sunt ( 5g ). " 



Eam rationem , ut omnia mala senliat et tarnen vincat animo forli , in variis rerum 

 conjunctis sapiens ostendit. Luget eos, qui de suis morte discesserunt , nee a laclirymis 

 temperat ; naturale enim desiderium suorum est, quamdiu modicus; ex discessu , non 

 solum amissione , carissimorum necessarius morsus est et firmissimorum quoqiie animo- 

 rum conlractio. Sapiens igitur lachrymatur , nee tarnen plorat ; nee sjcci ipsi sunt 

 oculi , nee fluunt ; eorum , qui cari sunt , afRcitur desiderio , non vincitur ; amicos , 

 propinquos, parentes habuit ut amissurus ; si amiltat , illud frequenter sine querelä sibi 

 dicit : Diis aliter visum est, et: DU melius (6o). 



Inopiam , morborum augentium cruciatus, ea, quae per vim potentioris eveniuut , 

 liaec omnia sapiens timet ; dolor corporis et debilitas , patriae belle flagranlis calamitas 

 ipsum feriunt ; omnia illa sentit. « Quid? si ferrum intentatur cervicibus viri fortis, si 

 « pa.s subinde alia atque alia suffoditur, si viscera sua in sinu suo videt ; siex intervalJo, 

 « quo magis tormenla sentiat , repetitur , et per adsiccata viscera recens demittitur san- 

 « guis, non limere istum tu dices, non dolere ; iste vero dolet , sensum enim homini nulla 

 « eximit virtus; contra naturam est, dislrahi , vulnorari, subjeeto igne tabescere ; sed in» 

 « ler ista servare animum infaligabilem, secundum naturam est; numquam timet sapiens, 

 « invictus ex alto dolores suos spectat; ita sibi dicit: ex islis, quae terribilia videntur, 

 « nil est inviclum ; singula vicerunl jam multi, ignem Mucius , crucem Regulus , venenum 

 « Socrates , exilium Rutilius , mortem ferro adactam Gato ; et nos vincamus aliquid (6i)." 



Sa. 



(58) Epist, g, (Sg) De Constauliä Sapieutis, c, lo. Epist, 67, 71, 



(60) Epist. 63, 98 coli. Consolatione ad Marciam. 



(61) De Constantiä Sapientis, c. 10. Epist. i/j . 66, j8 , 85 , 98. 



