(40 L. S. P. M E Y B M, 



Neque tarnen is est, qui indiscriminatim omnibus ignoscere semper velit; ubi discritnen 

 'nter malos bonosque sublalum sit, ibi agnoscit sequi confusionetn , Titiorumque eruplio- 

 nein; moderationem adhibet , sanabilia ingenia a deploralis distinguens, nee promiscuam 

 babere aut vulgarem clcmentiam studet , imo , tarn omnibus ignoscere crudele habet, 

 quam nulli (65). Corrigit igitur eos, qui peccant, et admonitione elvi, et molliter 

 et aspere , non sine castigatione sed sine ira semper ; non ut molestus sit , sed ut emen- 

 det ; omne poenae genus remedii loco adhibet. Quamdiu possit , parcit civibus etiam 

 improbandis , haud aliter , quam corporis membris languentibus; ubi vero requiritur Be- 

 vera agendi ratio , ubi sanguine misso opus est , ibi necessitati cedit , sed ita , ut ne 

 ultra, quam necesse est, incidat (66). Qui nullo remedio servari ullo modo possint, 

 hos e civitate tollit ; magna vero pars hominum est, qui ad innocentiam reverti possunt, 

 eliamsi poenis cogantur nullis, etiamsi , quae mala egerunt, ipsis condonentur. His igitur 

 jiumquam sapiens veniam recusat ; ignoscit dicens : ut absolvaris , ignosce. Cogitat , 

 quolies ad ignoscendum diiBcilis est , an expediat , esse inexorabilem ; reputat secum , 

 quam saepe veniam qui negavit , petat ipse; quam saepe pedibus ejus advolutus sit, 

 quem a suis repulit ; compertum habet , mullos e quaestoribus eä ipsä lege teneri , qua 

 fjuaerant, ex accusatoribus multos eä ipsä inquinatos esse culpa, quam in aliis poenis 

 persequantur ; nee ignotum ipsi est , nullum saepe hominum ad dandam veniam diffici- 

 liorem esse, quam qui illam petere saepius merueril ipse; ignoscit igitur sapiens, ut ipse 

 obsolvatur ; neque eo perturbalur, quod objici possit, nullam se desiderare veniam , 

 cum sit ab omni labe purus , peccatique expers : sentit , concedit , ita se purgasse ani- 

 mum , ut nullä re amplius obturbari ac falli possit; sed simul sentit, ad innocentiam se 

 pervenisse peccando, Quodsi igitur talia ipsi objiciantur, respondet: (<■ peccavimus omncs, 

 « alii gravia , alii leviora ; alii ex destinato, alii forte impulsi, aut alienä nequitiä ablati; 

 « alii in bonis consiliis parum fortiter stetimus, et innocentiam inviti ac relinentes perdidi- 

 « raus; nee deliquimus tantum, sed usque ad extremum aevi delinquemus. " — Haee igitur 

 sentiens , et secum reputans^ quam saepe , etiamsi nunc sit perfectus et sauetus, antea 

 tamen'fecerit contra bonos mores peccala ipse, quam saepe veniam desideraverit , libenter 

 qnoque illam veniam aliis concedit; mitis est, nee minutissima quaeque vitia poenis se- 

 ' veris persequilur ; quod ipsi non nisi magno labore et exercitio conligerit , id quoque 

 aliis haud facile esse agnoscit (67). 



S. 17. 



( 65 ) De Cleraenliä , Lib, I. c. », 



(66) üe iiä , Lib, I. e. 14, i6. de dementia, Lib. I. c. 5. 



(67 ] De iiä , Lib. I, c. i4- Lib. 11, c 34- de Cleiuealla , Lib. I. c, 3 , 6. de bencGciis , Lib, VII. c, 28, 



