ORATIO. • a3 



flagitaremiis et, quae duriora essent, pectora precibus nostris quasi tundcre- 

 mns, donec tandem emoÜirentur et fleclerentur. Aut si qui prorsus flecti 

 noUent, oculos converteremus in coelos atque Omnipolentem hujus mundi 

 Rectorem fatigaremus, ut , quod nobis negarent niortales, ab illo nobis da- 

 retur. Sed quorsumme hominem Christianum rapit animi fervor? Tu qaip- 

 pe votis et supplicationibus nostris non fatigandus es, Deus O. M! Immo 

 benignior nobis per chkistum Pater es, quam qui nostrum se ipse maxime 

 amat! Tu huuc annura Europae turbatae, et afflictae patriae, et Regi curis 

 oppresso, et Academiae civibus in bellum profectis, et ipsi Academiae, et 

 mihi Rectori, supra quam dici polest, ope tua aflfuisti. Itaque tibi, gra- 

 tüs de tantorum benificiorum copia ex animo actis, omnia, quae nobis 

 curae sunt, pie et fidenter commendamus. Ceterum nos molesta quae- 

 vis , et vel belli , si evitari nequeat , mala et incommoda patienter fe- 

 remus, hac spe et solatio erecti, quo efficaciorem Tua Providentia Religio- 

 nem Christianam reddiderit, eomeliora deinceps et pacatiora tempora liberis 

 nostris et nepotibus adventura esse. 



D I X I. 



4» 



I 



