ORATIO. - ,g 



eipulnm, nunc vcro coUogani , excepisti tuaeque amicitiae tcsiimoniis ornasti. 

 D. O. M. tibi corpus Sanum animumque alacrem conscrvct, ut illuslri 

 huic Atlienaco, cujus cclcbritatem tueris et auges, decus esse et ornamcn-; 

 tum pergas. 



Eadcm fere tibi dicenda habeo , carissime Pater, quem, in insigni hac 

 Corona, collegam compello. Gaudio exsultat animus , quum te, a quo nimis 

 diu, Eheu, fui separatus, sanum vegetumque adspiclam; Vetat tua mo- 

 dcstia, vel ipsa, quam pectori infixam Iiabco , tui reverentia , ne in solemni 

 hac concione tuas efferam laudes. Tacere tarnen nequeo, me tui nominis 

 cclebritate ita commoveri , ut licet simüem numquam me adepturum esse 

 scntiam, illa tarnen tamquam vehementissimo stimulo impellar, ad omnes 

 animi, omnes ingenii vires impendendum , ut talis patris haud prorsus in-; 

 dignum filium me referam. 



Ad vos jam sese vertit mea Oratio, Collegae aestumatissimi , van der 

 BE.EGGEN, TiLANE et suRiNGAR. Disciplinarum , quas pertractamus , 

 necessiludo, quae nos conjunctos esse jam jubet, simul quaeso , ad cora- 

 munem amicitiam nos alliciat. Si verum est, concordiae beneficio omnes 

 res cresccre et amplificari , illud certo certius de nulla re melius, quam de 

 artium doctrinarumque republica affirmari poterit. Sed quid hisce vos am- 

 plius detineara? Amicitiae enim vestrac jam plures cepi fructus mihi adeo 

 gratos , niliil ut magis optem , quam ut eadem vestra consuctudine in pos- 

 terum nie frui patiamini. Una nobis sit voluntas , unura Studium , ut alum- 

 norum scholae nostrae commoda promoveantur, hujusque ipsius splcudor 

 augeatur. 



Neqne minus grata mihi est opportunitas te salutandi, Vir amicissime 

 VAN HALL. Dilcclac, sed Proh dolor! defunctae sororis maritum quum fc 

 adspiciam , hujus memoria ita commovcor , ut trislissimum animi sensum eo 

 tantura me lenire posse sentiam , si in te omnem illura confcro amorem , 

 quo antea erga sororem tencbar. Pares certo scio tibi esse afFectus. Ita- 

 que sancta nobis scrvetur hacc necessituJo , quae communcm dolorem = 

 communi solatio sublevet. 



