i4 : D. I. V A N J, E N N E P, 



sie fadlius per otiiiiii posset inchoata sibi scripta absolvcre, cacteram ncc ip- 

 se sc ab iuventtitis in Atlienaco.litenis cok-ntis vcl liominiun eruditorum stiiT 

 diis et convictu secludcns , neque Athenaeo quicquam ex suo discessu detri--' 

 menti mctuens, cui successor in munere publico daretur, quem ipse maxime 

 optassctj PETRvsEVRMANNvs, tunc, I V N i o R jjostea SECVND vs dicliis, quo 

 scilicet a patruo distingucretur. Gravius antem Illastris Schola damnum 

 passa est morte mox secuta sieeenii. Quamvis enim et liuic continuo 

 successor datus sit minime indoctus vir hvbertvs gregorivs van vry- 

 HOFF, nescio tarnen, an decessoris ille iacturam haud omnino pensaverit, 

 certe euin non aequaverit excitandi iuvenum studia ardore , quem fervidio- 

 rem adhuc ea tempora requirebant. <^m vryho^io, post deccnnium in 

 illo ninnere transactnm vita functo , succcssit bartholomaevs ßiEBENivs, 

 coRNELii Filius, huius patris sui laudes minus etiam aequavit. Neque 

 in GVLiELMO KooLHAsio, qui voKKivM cxcepit , eodem fere tempore, 

 quo VRYH ovivM minor siebenivs, fuisse videtur, quanta voinkio, aut 

 alacritas aut elegantia docendi. 



Herum virorum omnium tempore gesti muneris aequalis, koolhasto eti- 

 am ac SIE BEN 10 minori superstes fuit bvrmannvs, qui triginti sex annos 

 stationem suam in Athenaeo tenuit, atque ita tenuit, ut onus Illustris Sclio- 

 lae decori tuende sufficeret. Profectus hie e disciplina patrui, ardentem ab 

 CO veteris elegantiae , poetarumque praesertim Latinorum amorera hauserat , 

 sed et ipse erat totus ingenio ad poesin factus. Itaque, cum hie munus in 

 Athenaeo suum auspicatus est recitando Carmen de entliasiasmo po'etico , 

 'statim intelligere potuerunt auditores, dicentem ipsum hoc enthusiasmo 

 fervcre. Reddifa sibi senioris francii tempora putabant; iuuiores etiam 

 mirifice animo commovebantur. Nam et versuum eleganter Factor umj musica 

 modulatio grata eorum accidebat auribus et videbant recitantem eos totum 

 ardere; nee fere quisquam erat , tarn aut frigida aut a Musis ahcna mente, 

 quin Carmen id audiens una cum recitante incalescerct ; audito, vclut in- 

 Cantatus discederet. Si qui hie adsunt, qui bvrmannvm audiverint (et esse 

 puto aliquos ) , sciunt hi vera me narrai'e. Meminerint ilH plenam ac sono- 

 ram eius vocem , vividumque dicentis gestum et tanquam igne scintillantes 

 oculos. Itaque et poetas Latinos cxplicans in scholis eos ita legcbat, ut no- 

 vo quodam et insolito lenocinio iuvcntuti commendarcntur, utque sie pri- 



mum 



