4 G. J. R O IJ E N S , 



die vrccs tc vrcl hob ingcruimd, bcscf ik Icvcndi^rr d;in noit, nii ik di'n- 

 re.lcnaar heb gchoord, te grool voor niijiicu lof; wi ik dit spreokgcstoeltc 

 jM'klommcn heb, cn van hoordcrs mij zie omringd, wier tcgonwoordigheil 

 niet weinig mij Bezwaart; nu ik, daarenbovcn, ondier hen de zoodanigc 

 aanschouw , voor welke ik op mijne wijze het een en ander zal moelen 

 herhalen , liclgecn in deftig schoone taal derzelver kcurig cor reeds hccft 

 gcstreeld. — Doch in het vertrouwcn op vele toegeeflijkheid mag ik door 

 het gcvoel, hetn-elk mrj prangt, mij niet lalen overwoldigen. Misschini 

 zelfs moest ik dat gcvoel niet uifgesproken , maar liever, bij den aanhcf 

 mij ncr Rede, een' tooii hebben aangeslagen , die mecr voor zoo blijle ge- 

 Icgcnhcid paste. En mcent ook niet , M. H. ! dat , hetgeen U tot feestelijke 

 vreugde stcmt , mij geene hooge belangstelling inboezemt. Wel ben ik niet 

 in Amsterdam geboren en opgevoed; nieuwer is ook mijne betrckking tot 

 liare Doorliigtige School. Maar zoude loch de wcreldstad, door mcer dan 

 hären handcl vermaard, gedurende den tijd, dien ik in dezelve sleet , mij niet 

 op allerlei wijze aan zieh vcrbondcn, bijzondcr voor de beroemdslc harer Ict-- 

 Tcrkundige Instcllingen mij niet al sterker cn sterker hebben ingenonicn ? — 

 Meent evcn weinig, dat het onderwerp onzcr fcestviering minder gcschikt 

 Zij voor eene godsdicnstige Slotrede. Wannccr wij loch de grondvcsting 

 van Amsterdams Doorlachtige School, twec ceuwcn nu verleden, ons her- 

 inncrcn ; wanncer wij bare trapswijze uitbreiding in den loop der tijdon 

 volgen ; wannccr wiy , alzoo ziende , wat zij was , op hare mcnigvaldige 

 licilrijke uilwerksclcn acht geven; — dan, voorzcker, moetcn de gevvaar- 

 wordingen, wenschcn cn voorncmcns, daardoor in ons verwckt, zieh van 

 zclf als opiossen in het vurige dänkgebcd, opgcdragcn aan dien wcldadigcii 

 Albcstuurdcr, aan wicn, als opperste oorzaak, de Stichting onz^r vadcrcu 

 haar ontstaan , hare instandhouding en al hetgoede, hetwclk van haar uitging, 

 verschuldigd was; gcüjk zij hare voortduring cn harcn bloei van deszcifs 

 lioogc bcscherming cn onontbecrlijken zogen vcrwachten blijft. — Aan U, 

 God onzes lofs cn onzer hope! wijden wij dan dit plcgtig nur. U zij onze 

 togcnwoordige zamcnkomst welgcvalligl Sta , Vader der liefde! den spreker 

 ])ij. Op ons. allen zij uw gimstrijk oog, en U vcrheerlijkend zij de uit- 

 konst van dit feest, dat voor het nageslachl ovcr ons stof nog büjler zieh 

 vcrnieuwen möge, 



Koar 



