15 G. J. R O O U E N S, 



heugd mögen vieren. Wat is er sedert hare oprigting gesloopt , hcfgeen de 

 •eeuwen scheen te zullen verduren! Niets, niets werd gespaard otn hct te 

 schoren ; en cvenwel — in we^rwil van alle menschelijke vrijslieid ea 

 kracht ^ lict wankelde , het verviel , het bezweck. — Welke omkecringen 

 hebbcn ook wij , in onzen leeftijd , bij onze versehe gchcugenis , aanschouwd 

 en ondervonden ! Niet slechts zagen wij in de staatkundige wereld aloude Rij- 

 ken in hunne grondvesten gcschud , andere beurtelings geschapen en vernie-? 

 tigd, eene wereldheerschappij , die alles nederwierp , ijlings zieh verhefif'ende,' 

 cn dczcn nieuwen Colossus zelf, hoe rast hij scheen te staan, als door cen' 

 toovcrslag verbrijzeld ; maar ook de veranderingszucht der eeuw liet naau- 

 welijks iets onaangeroerd , en het was, alsof voor de Inchtkasteelen van 

 nicuwe schcppingcn het goede , lang beproefde oude overal zou hebben moe- 

 ten zwicliten, Maar al die omkeeringen en verwoestingr;n overleefde onze 

 School , en zij Staat daar voor ons oog als gedenkteeken van Gods bewaren-, 

 Ue liefde. — Of zou iemand meenen, dat de eigen aard ecner letterkundige 

 Instelling haar minder aan lotwisselingen blootstelde , waardoor andere Inrig- 

 tingcn getroffen werden? Doch ook zij had tijden , dat hare vroegere glorie 

 taande, of er zelfs voor haar eigendommelijk bcstaan het ergste te duchten 

 was. Toen de liefde voor klassieke geleerdheid en dieper onderzoek , welke 

 de zeventiende Eeuw zoo schoon onder ons deed aanbreken , in hare later 

 dagcn bjj het slijgen der weelde zonk, toen konde geen Joannes hudde, 

 geen nicolaas witsen het verval onzer School verhinderen. Hare Leer- 

 aren stierven weg ; geene andere vervulden derzelver plaats , en na den dood 

 van den wclsprekenden francius scheen ook haar sterfdag genaderd. 

 Maar neen! Zij herrees. Het edel geslacht der van de poll's, zoo verdiend 

 ten aanzien harer stichting , bragt niet minder toe aan hare herstelling. Een 

 ecnparig bcsluit der Regering herriep haar tot het nieuwe leven: en schoon hct 

 vorige Eeuwfeest aan het tegenwoordige verre weg in luister achterstonl , 

 schoon de toenmalige Eeuwredenaar d'o r v i l l b alleen den Rcgtsgeleerde 

 CORNELIUS SIEBEN als wcrkeüjk ambtgenoot vermelden konj toch lichtte 

 in beiden , en vooral in den beroemdcn spreker , een tweede morgenstond 

 aan. Straks boorde de zon door de verdwijnendc ncvelen al glansrijker eii 

 glansrijkor honen; al hooger en hooger rees zij ter kimme iii', en toi'n onze 

 Keuw zieh aankondigde, voorspeldc zij aan het fcest, dal haur beidde , don 



heu- 



i 



