j3 G. J. R O O IJ E N S, 



den zorgivrijrn tijd, torn gij aan hare torstrn liefdc tot h(t Ware, schoonc 

 en goede indronkt. Ncg ocit en zrgrnt gij de Ondcrwijzcrs , aan wicr lei- 

 d'rg cn lesscn gij grcn gorirg aandpel toekent van hcfgoen gij daama ge- 

 Avorden zijt. Schnre , rijk in mannen , waarop wetcnscliap cn lotteren , 

 waarop Vaderland en Kerk trotsch zijn! u noemen wij mit uwe jongcr 

 broeders de kroone van ons feest. Uwe hooge ingenomenhe'd mct hctzelve 

 prijft, ver boven mijne zwakke Rede, de Stichting der vaderen ; zij is de 

 ondubbelzinn'ge uitdrukking van hetgeen aan en voor dczelve htt dankbanr 

 nakroost zieh verpligt rckent. — O edel, o aangonaam gcvoel der dank- 

 baarheid! Fn is hct nict te dezer zelfde ure, d;it dankbaarheid jegens 

 menschen en jcgcns God zamensmclt tot de schoonste harmonie ? 



Doch verv.ilt ons zog, Mijne Hoordcrs! de betamclijkste en vurigste dank; 

 dan sluitcn zieh te gehjk aan aller wenfchcn vccr Amsterdams Doorluehtigc 

 Sfhool de ijvcrige pogingcn van ieder aan , die tot haar voortdurend heil iets 

 kan Lijdragen. Voorzeker is er niemand hier, die nict van goedcr harte 

 wcnseht, dat de Stichtirg, door Gods zorge bewaard , in onverminderden 

 luieter büjve bestaan. En zwecft deze wenseh thans op de lippcn vanelk, 

 die ook buitcn naauwrr vcrbindtenis mtt onze School en ftad, tot deelne- 

 ming aan beider feest zieh voelde uilgelokt; vcrccnigt zieh in dcnzelven de 

 hocg^'ereercnde zamcnvloeijing van mannen , die den roem onzer Vaderland- 

 sche Hoogcscholen en gelecrde Stichtingrn zog treffeiijk handhaven en onder 

 wie ik, ter zijde van ecn' ouden Akademicvriend, zijnen cn mjjnen onverge-J 

 telijken Leermeestcr, wytte nbacu's groctcn Discipel, Utrechts parel,' 

 aanschoiiwcn mag; — zonde er dan, ik zeg nict een kweekeling onzcr 

 School, maar een inwoncr zijn van Amsterdam, die denzclfden wcnsch nict 

 mct dubbclen aandrang ontboczemdc ? Inderdaad , het wäre schier eene on- 

 gciijmdheid te onderetellcn, dat een enkcle zelfs, nict gchecl vreemd aan 

 de beschaving zijncr Stad, den zelel, die deze beschaving zoo zccr bevor- 

 derde , ligt ontbeerlijk achten kon. Verre, verre dan van znlk eene gedach- 

 te , zie ik, daarentcgen, de keure onzer bcvolking door de loffclijkste zucht 

 bczield om dien zetel te schrägen. En wat mögen mj te dczcn aanzien yan 

 hen nict wachten , die tot denzelvcn in nadere verhoudirg staan? A'\'ij Ver- 

 heugen ons, in onzcn Burgeme^;&ter , in onze \'\'( thoudcrs en den Achtba- 

 ren 



