«o G. J. R O O IJ E N S , 



starren, wa.ikt cn zorgf. de hooge Alregeerder, diehclgoedo, dat oiizpzmVs- 

 hoid pcogt daar te slelicii , wil bcvostigen door zijnc kracht; cn staan niet 

 Instcilingen, waardoor heiliijk licht onder hct mcnschdom zieh verspreidt, 

 als onder de bijzonderc voogdijsrliap van Hein, dien hol beste der bocken 

 den Vader der lichten noenit? Van z'ilken Bcscherniheer, die tot dus ver 

 onzc School bewaakte en blocijen deed, wacht zij dan ook voortdnring en 

 wasdomj en wanneer zija oog op haar is, waaneer zijn Geest derzelver te-l 

 genwoordige en volgende onderwijzers en kweekelingcn bczielt, dan opont 

 zieh voor de tockomst hct biijiste verschiet. Ja, dan ze ik de SticlUing, 

 ma den roein der vadcrea omsfraald, door derzelver kinderen met nicnwca 

 roem verrijken. Ook van uit haar middclpnnt verbreiden zieh al verder en 

 verder beschaving en wetenschap. De fakkel van waarachtige vcrlichting ,• 

 aan de Godsdienst ontstoken, rcikt het eene gcslacht in helder der cn zui- 

 verder vlam aan het andere over, en met den luisterrjjksten glans kondigf 

 zieh het derdc ceuwgetijde aan. — Zoo zij het, zoo zij het! JuWe — dus 

 roepen onze opgeheven wcnschcn uit — jubele het nakroost, 'gelijk gcen 

 voorgesiacht deed! — Nccn, niemand onzer zal wel dien dag aanschou- 

 wcn, en — roerende gedachte, welke bij het verdwijnen van lijden en ^eu- 

 vven zieh aan ons opdringt — ook van de tegenwoordige pronkjuweelen des 

 raenschdoms en dezer vergadering zal alsdan worden gczcgd: Zij zija ge-j 

 weest! Maar, Mijne Hoorders! de hoogernstigc gedachte, die ons roert,' 

 verstore de betamclijke vrengdc onzer feestviering niet! Dat vrij toch de 

 slroom der vergankelijkheid den eeu' na den ander' scliijne te verzweigen; 

 ecn hooger beginsel , dat geeu lijd vernietigt , is in ons , die van Gods ge-: 

 slachte; en indiea wij , gcdurende het langer of korter leven, hier ons ver- 

 gund , ieder op onzen post tracliten nultig te zijn, dan leven we ook na 

 ons stervcn voort in het aandenken , in de achting en licfde van heu , voor 

 wie \sij hier het goede wilden, in de vr achten, die ons streven en trachten, 

 wie zegt tot in hoe verrc tockomst? draagt. Eene andere aardsche onsterfe-i 

 hjkheid bcgcert de ynjze , de Christen niet. En wanneer zoo onze aardsche 

 loopbaan hären eindpaal nadert, dan geven wij ons werk ter voortzetting 

 blijmoedig aan onze plaatsbekleeders over, en in het oo'mocdig geloof aan 

 Gods genade sluimeren wj den ongevi'cesden doodslaap in, om te onlwakea 

 toi aanvauiding der taak, naar de niate onzer vatbaarheid in zaligcr maat- 



schap- 



