O R A T I 0. it 



ram imperio sequitur, sponte apparet, eandem mentem, per varias parles 

 quasi infusam, singula ad idem consilium referre atque dirigere. Quod vete- 

 res historici usurparunt invidiam fati , ad ea explicanda , quae intelligentia 

 non assequebantur , hoc iis tam facile agnoscimus , quara turpe ducimus, si 

 quis hodie vel de hoc nomine cogitet. Solis et lunae vices , aestus et plu^ 

 via , certi annorum meatus herbas et fruges nutriunt , res hominum coeco 

 crudelique casu fluant, noa aptae inter se connexaeque a sapientibus et bo- 

 nis causis pendeant, ut in catena aanulus ab annuio? 



Et tamen hic nobis occurritur a doctis quibusdam , profitentibus : Multa 

 acciderunt adeo mira et obscura , adde , quae dura et iniqua videantur , ut 

 pro catena illa , si uodum aliquem Gordianum dixisses, ferremus. Non eaiia 

 cohaerentes annulos , sed capita loramentorum ila perplexa et implicata intra- 

 que nodos abscondita cernimus, ut gladio opus sit ad nexus resolvendos. 



Bonum factum, viri egregii , quod vobis ita videri pronuntiaslis, a gladio, 

 per Deum immortalem, abstiuete, et intuemini accuratius iadividuam rerum 

 seriem. 



Improvidus et cupidus Alexander nesciebat se illo gladii ictu non magis 

 lora nodi Gordiani solvere , quam imperium Macedoniae. Successu enim 

 victoriarum supra hominem clatus , ausis ingsntibus excidit , et immatura 

 jnorte al)reptus , hoc habebal solatium, quod regnum mole sua obrutum non 

 viderit. An credamus vivo etiam Alexaudro diu quieturos fuisse tot gloriae 

 et belli cupiditale flagrantes praetores , quorum uni ne regnum quidem neo 

 liberorum tutelam moriens relinquere ausus fuerit ? Tanta vis flaramae , ab 

 ipso rege incensae , se ipsa consumere debuit, 



Causam equidem Divinae providentiae non agam , quippe quam ipsa ege- 

 tit, inque historia genlium consignatam reliquerit. Bias homini cuidam ma. 

 lo dixisse fertur: Non metuo ne non poenas sis daturus, sed ne ego id 

 non sim visurus. Ineptum sane dictum, et quale a sapiente nemo exspectet. 

 Dum enim providentiam agnoscit , eandem tollit. Sic sumus homines. In« 

 clusi augustis vitae brevi periturae terminis , una aetas nostrae aetatis fata 

 vicissitudinesque perspicere et explicare vouraus , nec respicimus praeteriti tem- 

 poris memoriam. In quo si Deura cunctas fabulae humanae partes egregie 

 descripsisse cogDoscimus, eundem reliquas, ut inertem poetam , quem laba- 

 ris piget, esse neglecturum putemus? Quid physici? Nonne rerura ab ho- 



B 5. mi- 



