4 TACONISROORDA 



qualcs reapse sunt, noii qnales nos eas cogitamus : sic enira nihil eas esse. Quid de 

 reliquis dicam ? Quot capita , ut dicunt, tot sensus. Quorum opiniones cum tam va- 

 riae sint, tamque inter se dissidentes , alteriim fieri profecto potest, ut earum nulla, 

 alterum ccrte non potest , ut plus uni vera sit. Qui autem de Deo numquam fando 

 quid audivisset, huic si narraretur-, ita de haturjl rei cuiusdam , quam numquam aut 

 vidissent , aut audivissent, aut tetigissent, aut ullo sensu percepissent , doctissiraos dis- 

 sentire quosque, ridcrct prol'cct6 omnera lianc quaestioncm , et vel^inde paterc, nullam 

 essc talem rem , aflirraaret. 



Eidera autem si narratum esset , quamvis maxima sit sentcntiarum de natur;! divin^ 

 diversitas, omnes tamcn et doctos et indoctos in co consentirc , cssc Deum ; facile su- 

 spicaretur , argumenta , quibus esse Numen demonstretur , ab omnibus Iiabcri cadem. 

 Sed quara fidsum ctiam Iioc est? Epicurus inde nos scire, esse deos , alBrmat, quod 

 eos videamus in somuiis. Cartesius Deum esse vel a priori , ut dicunt, demonstrari 

 posse putat : cum enim natura omnium perfectissima, quae omnes possideat perfectissi- 

 mas qualitates , esse potcst , eadem sit , nccessc esse ; alioquin uiiam , et eam pcrfectissi- 

 niam qualitatem , ipsam existentiam , ei defuturam. Fichtius e conscicntiA nostri , ia 

 qua ponatur tJ £go , cui necessario opponatur aliud quid, quod sit Non cgo , elicit 

 tertium Absolutiim cgo , nullis limitibus terminatam libertatem, Schellingius Abso- 

 lutum suum cognosci possc aut argumentatione aut conclusione , prorsus ucgat, sed 

 immediatii et intellcctuali intuitione illius Absoluti : quac intuitio supra oninem demon- 

 strationem posita sit. Barbara barbari narravimus. Alii ex elegantid et harmonid mun. 

 di , Deum esse , clare liquere dicunt. alii alio modo. Num ita multa igitur sunt ar- 

 gumenta , quibus Deum essc cogatuv ? Qui hoc statuunt, pauci sunt : alter alterius ar- 

 gumentum nullum prorsus esse claraat. 



Itaque nihil firmura in hac quaestione , nihil stabile est, praeter illam omnium con- 

 scnsionem. Qualis sitDcus, quibus eum essc demonstretur argumentis , variura est : ora- 

 nes consentiunt, csse Deum. Qiiae huius communis persuasionis sit origo , quae natu- 

 ra , quae vis ? haec quacstio quanti sit momcnti, quam gravis , quam utilis, facile quis- 

 que ex iis , quae dicta sunt , perspicit : uti autem teraerariura est , de re quAdara quid 

 sentiamus , antc pronunciare , quam eorum, qui antecesscrint , nobis cognitae sint senten- 

 tiae, ita etiara sapientissime petiistis, viri clarissirai , ut responso ad hanc quaestionera 

 praemittatur narratio sententiarura corum philosophorum , qui de hoc conscnsu pluri- 

 mum fuerint loquuti , Epicureorum atque Stoicorum. Quamque jucunda varietas! — 

 Sed nos ipsam rera aggrediamur. Uti autera ipsa quaestio tres continet partes , ita 

 omnera quoque nostrara disputationera in tria capita esse dividendara , existimaviraus. 



C A- 



i 



