^ J A'C B I II E N R I C I V A N D E R II E I M 



.eirccerunt cnim non tantiim ut eorum potcstas non minucretitr, vcrum et nt nova ca- 

 pcret incrementa. Hac enim opportunitate cura Tribuni plebis Coriolanum ad popu- 

 liun vocassent, ortaqiic esset i]uaestio num Plebi jiis competerct Patncios in judiciLiin 

 vocare, tandem post magnas in ipso Senatu contentiones illud jus obtinacrunt ; de Sp. 

 Cassii infelici sorte non est quod longiores simus ; niodo hoc observetur, primum illufl! 



^legem agrariam tiilisse nanquam deinde usque ad hanc memoriam, ut ait Livius , sine 



-imaximis motibus rerura agitatam Cn")' Neque etiara post has turbas liciiit Romanae 

 civitati diu concordia frui : quamquara cnira Plebs cum Patriciis vircs conjunxerat ad 

 exitum Cassii , dulcedo tamen legis agrariae (ut idem Livius c. 42.) ipsa per sc subibat ani* 

 mos; hinc saepius Tribuni Patres hortati sunt, ut quae juste proraiserant de dividendis 

 agris , ea rati haberent. Vanae adliortationes ! illi contra Plcbem bcllis externis occupare 

 ct ab agrariae legis cogitatione avocare , variis denique modis eludere student. Nec Tri* 

 Inmi Plcbis causam deserunt. Siiadcre iterum et adhortari incipiunt ne nomina dent, ne 

 arma cafiant ad bellam externum , omnia denique moliuntur, ut Patricios promissa exsequi 

 cogant. Hinc de novo acerrimae contentiones exarserunt ^ Tribiuii ut timorem Patricii-s 

 injiciant et jus sibi concessum stabiliant consulem Menenium coram populo vocant; C12), 

 eique exitura miserrimum Fabiorum exprobant , et mulcta pecuniaria frustra renitentibus 

 Patribus damnant (13). Paucis jara post annis Consules anni superioris accusant ob 

 ncglectam agrariam legem, duce Genucio, ad quod malura evitandum Patres omnia frustra 



•tontant, ct omnem salutem cum in unias Genucii morte positam csse vident, clam euni 

 interficiendum curant. Hoc tam atrox facinus Tribunorum animos frcgit, Plebem 

 contra eo majori ira incendit , quae derelictam a Tribunis se videns clamare coepit 

 actum esse de libertate sua , eo res venisse, ut se ipsa, quando aliud nihil auxilii habeat, 

 defendat (14.). Ita cum se haberet Plebs, opportune nacta est seditionis ducem Voleronem, 

 qui se laesum a Consulibus arbitratus causam suam cum causa communi conjunxit; ille vii 

 accr id non tam curans ut semet ipse ulciscerctur , quam ut Plebcm dominationi Patrum 

 subduceret, rogationem tulit ut pro coraitiis centuriatis sua haberent comitia, in quibus 

 magistratus Plebei creareutur. Frustra huic tanti momenti legi resistere conantur Patres ; 

 urgcnt eo magis Volero et assuratus collega Laetorius, tanderaque legem perferunt C 15 )• 

 Quanti momenti haec fuerit victoria unicuique perspicuum est , graviorcs accipi leges , 

 quara in sacro monte acceptae suut, testatur Appius (i/V. c. 57.), et alio loco ideni 

 Livius duas inquit civitates ex una factas , suos cuique parti magistratus , suas leges esse. 

 Exhisjam Tribunorum conatibus patct, illos non diu vice dcfcnsoris contentos fuisse, ve- 

 rum eiiam mox aggressoris munus susccpisse; lioc etmagis ea docent, quae paulo post ad 

 potestatem suam augendam susceperunt. 



Ex- 



Cll) Liviui L. II. 41. (12) Ao. Urbis CCLXXVII, (13) Liviui L. II. c. 52, 



(14) Z;V/«5 IL 55. (15) Ao. Urbis CCLXXXin. 



