RESPONSIO AD QUAESTIONEM JURIDICAM. 25 



et habentur (57 ). Inter quos et S. H. van Idsinga, qui (in praef. variorum Jur. Civ. ) 



ci hanc fragmentorum collectionem tribuit, quae subjecta est editioni Parisicnsi Cod. 



Theod. Ao. 1586, ea nixus auctoritate quod Theod. Marcilius (in praef. suorum com* 



mentariorum ) hanc collectionem citat , eamque Pithoei esse dicit. Nullius tamen auctoris 



nomen praeferunt illa fragmenta , quibus tantum in fine haec adjiciuntur verba: „ qui hagc 



,', XII Tab. fragmenta edenda curavit , in illis disponendis secutus est fere ordinem Libro- 



„ rum Gaji ad easdem leges: verba quae putavit ipsa legum rubrica designari voluit; quae 



„ ex legis potius actionibus , charactere aliquanto minore exprimi : cetera pro sui quisque 



„ ingenii captu et lubitu effingit , quod vix ipsi tentassent Aelii fratres. Vidit haec aetas 



„ Germanicam , Hispanicam , Italicamque in isto periculo licentiam. Viderit nunc et in 



„ hacce rutuba Gallicam. " Pro cl. Idsingae sententia , pugnat quod Hugo loco 1. mo- 



net C38), alium huic editioni praefuisse JCtura quendam, quem Hauboldus Pithoeum fuisse 



dicit 1. 1. 239. Sed cujus tandem , sive Pithoei sive anonymi auctoris, sit libellus, qua- 



lis sit, et quid contiueat videamus. 



Haec igitur fragmentorum collectio , uti jam verbo monuimus , nuUo commentario illus- 

 tratur , neque ordiuls ratio exponitur , neque de consilio auctoris , nisi ex paucis in li- 

 mine operis adjectis verbis , certiores facti sumus. Ex quibus illud colligere licet , aucto- 

 rem fragmentorum Gaji in fF. viginti fisre numero nobis relictorum maxime rationem ha- 

 buisse, ad eamque fragmenta XII Tab. disposuisse. Dolendum tamen est, quomodo hunc 

 ex Gajo eruerit ordinem , eum non ostendisse ; nequeprobasse, undefacilior evaderet dis- 

 putatio de illius meritis. Ordinem ,tamen hunc maxime ad genuinum accedere, nemo est 

 qui neget , modo diligenter consideret , quanti momenti sint haec Gaji fragmenta ; legi- 

 timum eum vero dicere , temere quis pronuntiet , qui item attenderit non diligenter ratio- 

 nem habuisse auctorem aliorura ex antiquitate locorum , nui ad restituonem ordinis legi- 

 timi valere possunt : uti est locus de Dion. Halic. L. X. iibi testatur ultimis tabulis 

 actum fuisse de connuhio Patribus cum Pkbe vetito. Hunc enim locum si respexisset, 

 illam legem non praeposuisset illi de mulieris usucapione, quae in medio fere libro locum 

 obtinet , verum in finem rejecisset. Denique vix opus est ut dicamus , quanti momenti sit 

 haec collectio , et quantopere Gothofredi operam allevarit , de quo mox monendum erit , 

 in quem locum etiam cetera de hoc auctore monenda rejicere non dubitamus. 



Ce- 



(37) Conf. Haubold 1. 1. pag, 239. et Bouchaud 1. 1. qui ea auctoris anonymi esse docet I. I. 

 Tom. I. pag. 214. 



C38) Hiigo 1, I. pag. 164. „ Alius tamen quidam JCtus hnic editioni praefuerit necesse est; 

 admoniciones enim ad lectorem indici et fragm. XII Tab. adjectae Parisiis datae suut , ubi tuuc 

 temporis Ciijacius non commorabatur , licet Ao. 1582. Parisiis eum fuisse documenta publica vi- 

 tae ejus adjecta doceant et auctorem ostendunt anonymum." 



D 



