R E S P O N S I 



A D 



QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 



PRAEMONENDA. 



\Vuaestio , ad quaiii respondendum est , duabus constat partibus. Prior eo spectat , nuin 

 in sacrorum librorum interpretatione divinae iis traditae doctrinae anahgiam , quam vo- 

 cant, adliibere liceat; altera pertinet ad modum rationemque, quaillius usussit instituendus. 



Etsi haec ipsa docent , Vos , Viri Amplissimi ! in ea versari sententia , ut in librorum sa. 

 crorum interpretatione revera adminiculum Irabendum sit divinac iis traditae doctriiiae ana» 

 iogia , ipsa tamen quaestio luce meridiana clarius ostendere videtur , tantum abesse , ut so- 

 lummodo de eo sit agendum , qiiateims doctrinae analogiam adhibere liceat , ut oranino de- 

 dita opera argumentisque satis firmis prius sit probandum, adminicuU modo memorati usiiin 

 licitum esse; quo facto demum pergi potest ad eum suis limitibus circumscribendum. 



Quum itaque primafronte appareat,ea, quae tractanda sint , latius patere , nec a vero alie- 

 na videatur suspicio , haud contemnendas difficultates obvias fore , illud profecto mihi ad- 

 fertur , ut non timere non possim. Quodsi praeterca in mentem revoco illud Horatii , 



— — Versate diu , quid ferre recusent , 

 Quid valeant humeri, 



non solum poctis, sed et omnibus, qui aliquid aggressuri sint , observandum ; in co rae 

 esse confiteor, ut animum tantum non despondeam. Ab altera vero parte , ad vires quo- 

 modocumque tentandas propellor atque incitor rerum, de quibus quaeritur, gravitate atque 

 momento; quippe quod eo majus est , quo saepius miserum in modum antiquiores prae- 

 sertim interpretes analogia doctrinae in librorum sacrorum interpretatione abusi fuerint , 

 quoque plures recentiori aetate prodierint , qui , analogia doctrinae adhibita , interpreta- 

 tionem Dogmaticam , monstrutii horrend-tMi , ingens , caput sublaturam esse, vaticinati sint , 

 variisque raodis subsidium optimae notae interpretibus probatum migrare atque exterminare 

 studuerint. 



A a Qtiae 



