6 G. RUITENSCHILD 



forte ad librorum sacrorum inspirationem , eamque arguracnto esse contendat , plane sin- 

 gularcs kgcs in earum interpretatione adhibendas esse. 



Ast lioniini importuno rcspondisse sufficiat, auctores sacros ineo, quod singuli sibipro- 

 pria ac peculiaria habeant, cum aliis quibuscumque auctoribus convcnirc , quos inter quo- 

 que nunquam non magnum discrimen obscrvare in promptu est. Quod vero ad Thcopneu» 

 stiam attinet, quicquid de ejus modo agitatum est quaestionum ad Thcologiam Dogmati- 

 cam perrinet. Id quidem ex disertis promissionibus Jesu manifestum videtur, sacrorum 

 librorum auctores vi divina auxiliatrice ab omni crrorum labe servatos esse immunes , et 

 benignissima hac Summi Numinis cura elFectum esse, ut ne quis inscitia aut incogitantia a 

 vcro aberraret. Ex his autem etsi necessano sequitur , quod numquara nobis eripi patie» 

 mur , universum hunc Codicera librorum cum veneratione scriptis originis divlnae debita 

 tractandum , ncc rationis nostrae modulo meiiendum essc , nequaquam tamcn liinc e(Hci po- 

 test , leges , quibus librorum sacrorum interpres obteraperare debcat , plane diversas esse 

 ab iis , quibus librorum himianorura interpretes adstficti sunt. 



Sane auctorcs sacros, quorum munus postulabat, ut doctrinas divinas traderent, nequa- 

 quam decuisset illas ejusmodi involucris verborum incUidere, quac non intelligi possent ab 

 iis , quibus ad rectas rerura coclestium notitias suscipiendas et ad beate vivendura inservi- 

 re , et quorum res omni cx partc adjuvare studebant. Quis credat eos usos esse obscuro 

 loquendi genere , quod omniura captum superaret? Qui in gratiam homiuura scripserunt , 

 pusquara moncntes, se a stilo humano r^cessissc, non alio scribendi modo , nisi eo, quo 

 liomines uti solcnt, usi fuisse censcndi sunt. Singulis porro suuin propriura est scribendi 

 genus , sua singulis propria scntiendi et cogitandi ratio. Et frequentcr vcrsantur ipsi ia 

 'GOmmcndando humanae rationis usu ad librorum sacrorum sensum explorandum. Vid. 

 Rom. XII: i. et Iogus ibi a Koppio cit. in primis 1 Cor. X: .15 et i TIks. V : ai. Quin 

 ct inAuctorum divinorum dictis laudandis et exphcandis ad hanc norraam se composuerunt, 

 ut nihil a scribcndi consuetudine alienum committcrent. 



- Haec et multa aha nobis persuadent , in Scriptoribus sacris interpretandis eadem ratione 

 vcrsandum esse atque in humanis. Ut in his legitime explicandis primae sunt partcs Gram- 

 niaticorum praeccpiorura , ita in illis omnia a Grammaticis praeceptis pendcant ncccsse 

 est. ( I ). Ab corum vitio cavendum est , qui , qualicumque rerum cognitione freti , ne« 

 glcctis rcgulis Grammaticis , superbius quam verius decernant, quisnam scriprori sen» 

 sus tribuendus sit. Sol;! verbonm intclligentift certa ab incertis possunt distingui, ac 

 per eam ad rerum cognitionem progredi datur. Quara ob causara numquam laudibusdcfrau- 

 dandus est Ernestins , qui plurimis in locis omnium studiosissimiis id egit, ut Graramatica 



prae- 



C I ) Conf. Emestii Iiist. luterp. P. I. S. I. Cap. t. §. 12. etc. Sectio II. Caput I. et III. Monis 



1. c. pag. 41 — 43. C. A. T. Keilius , in Elcmentis Hermeneutices Novi Teitameiiti , passim. 



prae- 



