20- G. Pv U I T E N S C H I L D 



prctari, singulas res latc dcscriberc. Itaque sapienter ca, quae omniura sensui , usni , 

 expericntiae exposita innotescunt, quaequc ab omnibus honiinibus pro veris et ccrtis 

 haberi judicantur, saepissime sive praetermittuntur , sive leviter tmtura attinguntur in 

 Codice Sacro : multaque auctores Sacri recta onmino absque deraonstratione assumsc- 

 runt : quo pertinent , exempii gratia , notioncs communes , ea , quae de rebus Mathema- 

 ticis et Pliysicis pro veris haberi solent, aliaque, Vid. Morits , /lcrnas. I. pag. iS3. 

 Neque ea tantum in Scriptura Sacra obitcr subinde attinguntur , quae omnibus omnino 

 hominibus innotescebant , sed inprimis ea , quae iis locis et temporibus facile ab omni- 

 bns cognosei poterant. Quam ob causam affirmare liccat, ne aequales quidem horura 

 scriptorura eos intelligere potuisse , nisi aliqua rcrum scicntia fuissent instructi. 



Quando auctores V. T. , exempli gratia , memorant "^li?^, non semper addunt , quid 

 hac voce sit intelligendum ; cum Goclis ( "^J^J ) ab iis mentio fit, ita loquuntur, ut 

 sumant, rem hoc nominc significatara iis , quibus scriberent , cognitara essc. In Ns T. 

 etiam plurima occurrunt exempla : in locis v. c. i Cor. 15: 52. ct i Thess. 4:, 16, ubi 

 tuhae notio translate adhibetur, sciendum erat Pauli aequalibus , hac ioxmwVi. jiidi:ia in- 

 dici solere. Locura Rom. 5: 1. nemo poterat intclligerc, nisi , quid per iyyoi, w.ttsu in-- 

 dicari solitura esset, teneret. In locis Jac. 5: 7. et 3: 12. lectoribus cognitara agri- 

 culturae rationera in rcm suam auctor adhibuit. Similiter in usu verborum «yai/ , xya- 

 vl^€(rS(Xi, ipiiJLOc! , ad ludos spectantiura , in usu phrasium oivx^ipsiv Suulxi , ivxy.iiv D-j- 

 alxi; t auditoribus nota sumuntur ea , quae ad Uidos et sacrificia spectarent. Quoniani 

 igitur ad multa iutelligenda iis , qui tum vivebant , rcrum , de quibus scriberetur , intelli- 

 gentia. opus erat , statuendum est, minime nos , a quorura nionfaus alienissiuu corame* 

 morantur in Codice Sacro , ea carere posse, 



II. Minus excultum subinde scribendi genus cst in libris Sacris, ab ea diiigentia et 

 puritate dictionis, quae in Graeds- Latinisque veteris aevi monumentis vulgo cernitur, 

 longe discedens , totaque dicendi forma , in scriptis divinis conspicua , abhorret a Phi- 

 losophorum subtilitate Scholarumque ixxpi(3dji. Si forte quis , praeconceptis opinioni- 

 bus ductus , hoc negaverit, attendat , quaeso , ad sequcntfa. 



A. Etsi in omnibtis omniuo linguis plnrima sunt negfigentiae imperfectionisque vesti- 

 gia, sermo tamen Orientalis, quo auctores Sacri usi suut, plurimas hac parte habet 

 dillicultates. In lingua Hebraica concretum ponitur pro abstracto , er frequeas est per- 

 mutatio graduura comparationis; verba habent nec optativura nec subjunctivum, ct duo 

 tautum tempora; substantivura idem eodem casu repetitum significat non solura rei uni- 

 versitateni , sed et multitudinera , distributionem , diversitatemque ; quae quis jubere vel 

 et agere dicitur , de permissione et notificatione haud raro intetligenda sunt; plurimae* 

 que occurrunt dicendi. formae. vagae et vulgo ktius quara ex proposito scriptorum iii 

 certis locis patentes ,. quorum. omuiu.n. e.xempla notavit Glassias in Philolog. Sacra. In' 



Grae* 



