RESPONSIO AD QUAESTlONliM THEOLOGIAM. il 



Graeca quoque N. F. dictione , Hebraeorum consuetudinera saepissime referente, pas- 

 sim neglectae subtilitatis indicia obvia sunt. Veuiti Jo. lo: iS. Sane verba Jesu , 

 cuh)i; (xIfh axiTviii utt' iiJ.ou , ciix' h^ ri^-^iM auT^v xtt^ i(ixjTOu , nou ita sunt accipianda, 

 ac si Jcsus ipse sibi mortem consciverit , coll. vs. ii, 15, 17. Quod de Jiidaeis adir. 

 matur Jo. 2: 23, jruAAo) iTrlvTeuirixv , non de fidc , sed de fidei professione intelli- 

 gendum esse, docent vs. 24. 25. Similiter Matth. 6: 25, 31, 34. non universe cu- 

 ras , sed nimias et inanes inrendi, apparet c collatione cc. 32, 33. et toto contextu. Prac- 

 terea vidcri possunt, a Tini. 3: 16. coll. c. 15. i Cor. 10: 32, 33, coll. ciim c. 

 25 gi, nec non Marc. 8: 31. Conf. L, C. Valckenarius in ScboJis ad Act. II. I. 



B. Auctores Sacri iique , quos loquentes et Religionis causam exponentcs introdu- 

 xerunt, in docendo ad usum in vita communi receptum sese accommodarunt. Neque 

 enim homines tantum ingenii cultioris et qui artibus et disciplinis omnis generis ex- 

 politi essent, sed turbam mixtam aequaliu.m de rebus divinis admonuerunt, id in primis 

 agentes, ut ab imperitioribus quoque intelligi possenr. 



Huc spectavit usus parabolarum , de quo vid. Gkissius. PhiL S. ex edit. Dalhii , pag. 

 1300. et /. C. G. Ernesii in Comment. s, cit. pag. 27 seqq. Ex studio ad coni- 

 munem loquendi usum se accommodandi derivandum est,-quod in exponendis rebus mo- 

 ralibus stilo admodum conciso vulgo utantur auctores sacri , ncc raro corpas liuma- 

 num, singulaque fere corporis humani membra Deo tiibuant. Vid. Gen. 6: 7. Exod. 

 32: 13, 19. aSam. 24: 16. Ps. 106: 45. Eo quoqne consilio iis potissimum usi 

 sunt imaginibus, quibus ma3;ime assuetos scirent auditores. Vid. Matth. 13: 11. coll. 

 cum Marc. 4: 11 , atque in primis ex Epistola ad Hebr. plurima ex hoc genere loca. 

 Hic vero obiter animadvertere liceat , liaec dicta de scriptorum accommodatione ad usum 

 communem non eam in parteiti rapienda esse , ut sermonem , in libr/s sacris obvitim , 

 humilem atque abjectum, ab omni certe elegantia longe remotum arbitremur. Fuerunt 

 profecto , qui, jactantes se monumenta Graeca perlustrasse, omnem libris Sacris abnae- 

 rent elegantiam ; illi vero vel genio nescio quo maio fuerunt ducti, vel alieni ab omni 

 pulcri sensu , quem Graecorum monumenta alere procreare vero non possunt. Quis 

 quaeso in oraculis Jesaiae, Habacuci , Nahumi , in plurimis item carminibus DavTdis 

 aliorumque Poetarum veterum Hebraeorum , ipsisque iMosaicis , veluti Deut. 32. Ps, jjc 

 et antiquissimo illo atque iinico in suo genere poemate Jobaeo orationis elegantiam et 

 sententiaruni sublimitatem desideret ? In orationibus Jesu , veluti montana illa Matth. 

 V — VII. atque eximiis illis sermonibus, quos Joaiines scripto consignavit Euang, Cap. 

 XIV. et seqq. multisque cum a Luca traditis tum in ipsis Pauli Epistolis obviis hu- 

 jus tanti viri efFatis, nemo non peritior judex exquisitissimae dictionis lumina et omni- 

 no incomparabilem eloquentiam admiratus est, S^ed ab hoc diverticulo in viam rever- 

 tsmur. 



G. Scriptores ipsi maxiniam partem fuenmt homines plebeji, Philosophorum Scholis 



C 3. BOJi 



