a8 G. R U I T E N S C II I L D 



rum interpretatione ad Analogiam doctrinae confiigiant, a munere atque persona Intet| 

 pretis omnino aliena committere : qua de re nunc agamus. 



$• 4- 



Interpres Ubrorum sacrorum , qui diyinae ils traditae doctrinae Anahgiam adhibet , 

 nihil committit a munere vel fersona , quam gerit , alienum. 



Tantum abest , ut intelligentiores in literis sacris legendis , omnino nuraquam , quo- 

 cumque consilio Codex Saccr tractetur , Analogiara doctrinae respicicndara esse existi- 

 ment, ut omnes contra uno ore affirment , atque ipsa agendi ratione probent , unicuique 

 hos libros ad usus practicos religiose adliibere cupienti , hunc iis comprehcnsae doctrinae 

 haudquaquam illicitum esse respectum. At numero non pauci statuunt, eandem veniatn 

 in librorum Sacrorum interpretatione , eximie ita dicta, dari non posse, quia interpres, 

 ea adhibita, personae, quam sustineat , sit immemor. Cum alii aliter hoc probare stu- 

 duerint, niulta nobis ante oculos obversantur, sententiae, quam defendendam suscepi- 

 nius , opposita, Haec igitur candide proponamus addita brevi refutatione. 



I. Dictitant ergo : „ Ab Interprete , qui Analogiara doctrinae adhibet , ea tamquam 

 „ vera et certa assumuntur, quae conccdere non liceat." 



Plurimi eorum , qui in interpretando adminiculo illo uti continuo et secure consue- 

 verunt, hisce auditis , sibi visi sunt paucls rera absolvere posse, ita fere disputantes: 

 Probantur librorum humanorum interpretes , si auctorera explicant secundum Analo* 

 giam doctrinae ab eo traditae : si , v. c. philosophum secundum summam dogmatum 

 ipsi probatorum formulam interpretantur , atque universe in eo tractando ita versan» 

 tur, ut ei non facile quid adscribant, disciplinae ipsius placitis repugnans. Numquam 

 librorura humanorum interprcs culpatur, qui illud institutum, quod literarum sacrarura 

 interpreti denegandura esse judicatur, constanter sequitur. Errant igitur illi, qui Sa« 

 crorum solura librorum interpreri id vitio vertant. 



His vero minime contenti adversarii nostri, sententiam suam ita fere fulcire conantur: 

 librorumhuraanorumlnterpres, qui Analogiam doctriuae, ab auctore traditae, in suas par- 

 tes adhibet, nullam plane culpam coramittit , sumit enim , auctorem sibi non repugnare , 

 non alio tempore affirmare, quae alio negaverat : id quod omnino liceat, imo fieri dc 

 beat , si auctorem mente captum esse , nondum expertus sit. Similiter Sacrorum Scrip- 

 torura interpretem recte omnino agere, si unumquemque interpretatur ad noruiam sen- 

 tentiarum opinionumque, quas diserte professus sit, tum vero peccare , si corpus quod- 

 dam doctrinarum, in Sacro Codice traditaruro, in omnibus libris Sacris sequendum exis- 

 timet. Etenim sic temere sumi, doctrinae a variis auctoribus traditae capita conveni- 

 re, et divinam csse doctrinam universara , quae Codice Sacro contineatur, quae quidera 

 ejusmodi sint, quae per legitimam interpretationem prius effici debeant; his vero gra,- 



tis 



( 



