RESPONSIO AD QTJAESTIONEM THEOLOGTCAM, p. 



in. „ Praeceptiim de Analogiae iisu revera pugnat ciim lege ab interprete sanctissime 

 observanda, qiia jubetur res cognoscere e verbis." 



Sanc, si quis a verbis atque mente divinorum scriptorum aliena doctrinae divinituS: 

 patefactae admiscet, suasque opiniones de alicujus scriptoris doctrina , negkcto verbo^ 

 t\im usu atque orationis contextu', aliisque postpositis Grammaticae interpretationis sub- 

 diis , Codici Sacro infert, nequaquara i& dici poterit ad principem illam interpretandi 

 regulam se , iit oportet , componere. At quid quaeso' hoc facit ad quaestionem , 

 quam hic traetamus ? Quidquid est istiusmodi ratiuncularum , ad eos tantum perstrin- 

 gendos pertinet, qui praecepto de adhibenda analogia', cum contemtu eorum , quo» 

 rum in interpretando priraae sunt partes, incaute abutuntur. Nos vero hunc abusun^" 

 vehementer improbamus, ct omnino in ea versamur sentcntia, infra- distinctius profiten» 

 da C. IIL §.• 3. in interpretatione omnium primura verborum rationem habendam 

 esse; Neque adeo ad nos pertinent monita, de sententiae nostrae pugna cum lev 

 ge omnis in interpretatione veritatis magistra ; nisi forte statuatur , hanc le- 

 gem tum demum inviolatara servari , quum verborum interpretatio ab ipsis rebus ita 

 sejungitur, ut interpres, nulla rerum notitia imbutus , verba tantum et loquendi mo- 

 dos curet : quod quam sit absurdum , vel prima fronte apparet. Sumendum est enim , 

 adhiberi a dicentibus scribentibusque verba , quae sint rerum cognitarum signa ab au- 

 dientibus ac legentibus haud diificulter intelligenda. Quis vero, nisi res verbis expressas 

 cognoverit, mentem eorum intelligere possit, qui suam de rebus illis sententiam rerum 

 indicibus enunciarunt? Porro , quoniara in verborum perspiccitate non raro fit, ut re& 

 sint obscurae , atque imagines saepe petuntur ab institutis ritibusque, quorum notitia 

 opus est ad ea , quae siib his involucris recondita sunt, percipienda, nemo facile du« 

 bitaverit, quin, quo melius res exponere quis possit , eo propius ad interpretationem 

 omnibus numeris perfectam accedat. Rerum ergo scientia verborumque intelligentia- 

 tam arcto nexu quasi copulatae sunt, ut altera alterius poscat opem res , et conjuret' 

 amice : qua de re si quis dubitaverit, eura rogaraus , ut cogitet de erroribus illorum 

 interpretum , qui , in antiquis scriptoribus admodum versati , saepissime mira ex iis pro» 

 tulerunt , quia solummodo linguarum periti, res , de quibus agebatur, minos callebant» 



IV. „ Analogiam doctrinae si adhibemus, iis fides tribuitur, quae nullam omnino 

 „ habeant auctoriratem." 



Inter eos, qui hoc defendere conati sunt, fuerunt, qui contenderent , perusum Ana* 

 logiae omnia ad pauconmi auctoritatem redire, quos cum jam refutavimus C. I. §. 2.. 

 iiunc silentio praetermittimus. Alii vero ita fere sententiam suam probare studueruntf 

 „ Potest aliqiiiii dogmatice verum esse, atque adeo Analogiae doctrinae ad amussim 

 „ convenire, quod sanae tamen Hermeneutices regulae in hoc vel illo loco falsum 

 „ esse ostendant; ab eo, quod Dogmatice verura est , concludi nequit ad veritateta 

 „ Hermeneutit,':!;." 



Quid? 



