^i G. RUITENSCHILD 



Quid? nonne Iiaec certc nobis persuadcbunt , interpretem a nuinerc alicna committere, 

 qui Analogiani doctrinac; adbibeat ? Nobis , inquam , qui C. I. §. i. Obs. 2. notavimus 

 illud interpretum genus , quod in interpretando argumentis tantum probabilibus se dti« 

 cipatiatur? At cnimvero nos lubenter fatcmur, liaec verissime dici , et omnino largi- 

 niur, eum loci scnsum, qucm unice Analogia doctrinac suadcat, minimc certum esse, 

 summumquc in interpretando arbiiriiim Analogiae doctrinae concedi non posse. Id qui- 

 dem ex dictis universeconcludi potest, prudcnter in Analugiac usii csse versandum, atque 

 ubi rationes firmiores suppetant , iis pliis tribuendum esse. Minime vero inde consequi- 

 tur, nullam esse auctoritatem Analogiae ; quod quantopere a vero alienum sit, cum 

 efiici possit ex iis, quae supra dicta sunt C. I. §. 2. et C. II. §• 4- O^j* '•> nec 

 non e dicendis C. II(. §.2. et 3. nihil addiraus, nisi quod in iis, quae vera sunt et 

 consilio revelationis supernaturalis consentanea, amplectendis et caute in usum nostruiu 

 convertendis, nullum sit errandi pericuUira. 



V. „ Analogia doctrinae adhibita, non subsistitur in solo loci scnsu erucndo." 



Qui hoc urgent , narrant , interpretem , qui Analogiam doctrinae adhibeat , indagare 

 utrum vere an false dixerit auctor , et num ab eo tradita nostris quoque temporibus 

 iccommodata sint. Porro clamant, per Analogiae usum dogmaticas admisceri quaestiones, 

 cumque, qui interpres dicatur, de dogmaticis et moralibus pliilosophari, atque in sin» 

 gulorum rationes et causas inquircre. Provocant ad omnium temporum expericntiam , 

 quac docuerit, omnes fere interpretcs, qui Analogia doctrinae usi sint , non indagas- 

 se, quid homines, antiquissimis temporibus viventes , cogitavcrint, sed potius placita 

 sua suasque opiniones literis Sacris intulisse , atque inde dccretis suis praesidium et ro- 

 bur aptavisse. 



Quod si haec cura Analogiae usu indivulso nexu conjuncta essent , nos quidem, 

 qui C. I. §. I. Obs. 4. efficere conati sumus, interpretis munus hoc uno tantum con- 

 tineri , ut , qiiid a scriptoribiis traditum sit , declaret , uos inquam , concedere oporteret , in- 

 terpretem , qui analogiam doctrinae adhibeat, muneris sui oblivisci. Cum vero praeceden- 

 ti §. jam satis superque apparuerit , ne vel sic quidem subsidii hujus usum deprimendum 

 csse, si ad nonnullorum tantum locorum sensum reperiendum inservirct, atque insuper c 

 dictis C.I. et addendis C. III. manifestum sit, nos minime sivc Theologi sive Philosophi 

 partes interpreti velle mandare, brcvitati consulentes, ne verbum quidem addiraus ad di- 

 luendam objectionem, quae tantum spectat ad rei abusum , quem minime defendiraus. 



Similis est ratio aliorum, quac ab his illisve allata sunt ad usum Analogiae interpreti pro- 

 hibendum. Quae quidem onmia, cum animadvcrsione eorum , quae in definitione Ana« 

 logiae dicta sunt, vel raox C. III. subjungentur, facile refutentur, in his jara subsi- 

 stinuis , et cura jam usum Analogiae ad praecipua interpretis officia exegiraus , nulli 

 dubitamus concludere, interpretem librorum sacrorum, qui eam adhibeat, a niunere alic- 



na 



