RESPONSIO AD QUAESTIONEM TIIEOLOGICAM. 35 



nisi eam , ut ci vexpo) opponantur «/? ^airiv , atque adco intelligantur mortui propric ita 

 dicti. 



In loco Jac. 3 : 9. siniili Tlieologlae Dogmaticae abusu quibusdam placuit in verbis 

 riv Sihv Kx.) 7ra,TsfXi Patrem intelligere tcu Kvplou vnim 'l>}70u %pi<rToiJ. Nobis potius 

 Grammaticae rationes persuadent, universe Deum spectari, qui sit pater mster. 



Muka addi poterant. Sed pergendum potius ad exponendas prudentiae leges , quibus 

 librorum Sacrorum interpres adstrictus sit , ne Analogia doctrinae adliibita, Dogmaticis 

 magis , quam Grammaticis rationibus se duci paiiatur, Hoc autem sic agemus , ut prae- 

 cepta Hermeneutica , ad usum Analogiae doctrinae spectantia , quantum pro virium te- 

 nuitate ficri possit, cum distincte tradamus, tum exemplis, e V. aeque ac N. F. pe- 

 titis , illustremus et confirmemus. 



Quoniam autem primaria certe causa , cur multi , in adhibenda ad interpretationem doc- 

 trinae Analogia, Dogmaticis rationibus nimis indulserint, haec est, quod in Analogia 

 doctrinae quaerenda et constituenda minus recte versati, non pauca ab ea aliena huc 

 perverse retulerint, primum e re nostra erit eas exponere leges, quae observandae sint 

 ad Analogiam doctrinae recte quaerendam et constituendam. 



§. 2. De Analogia doctrinae recte quaerenda et constituenda. 



Quoniam Cap. I. §. 2. nobis probasse videmur, doctrinam divinam e Codice sacro pe- 

 tendam esse per interpretationem lcgitimam , porro ad eam non referri oportere quid- 

 qiiid in libris sacris dicatur , denique solummodo ea, quae perspicua sint certaeque 

 interpretationis , in censum veuire , si de Analogia doctrinae est quaestio, nunc non 

 lubet ea repetcre, sed potius ante demonslratis , tanquam satis firmo tibicine fultis, ea 

 superstruere, quae ad analogiam doctrinae reperiundam praecipienda judicamus. 



I. Deus, Jn doctrinis religionis hominibus patefaciendis , hoc modo est versatus, ut 

 aliis temporibus alias rerum notitias hominibus impertiret ; et illius provida atque sa- 

 lutari cura factum est, ut, quae antiquissimo aevo tenebris quasi obvoluta jacerent, post- 

 ea clarius innotescerent , temporisque successu alia atque alia clariori luce fulgerent. Cff. 

 ex. gr. Gen. 3 : 15. 12 : 3. cum iis , quae reperiuntur Act. 3 : 25, <x6. praesertim Gal. 3: 

 16 — 18. Porro inter se comparentur Dcut. 18: 15. 2 Sam. 7: 12 — 16. Ps. 2: 8. 

 110: I. 22: 7, 8, 13— 19. Jes. 7: 14. 9: 6. 11: I, Mich. 5: i. In posteriori- 

 bus tradita nemo non videt multo magis definite spectare ad promissum Redemtorera, 

 quam quae in prioribus reperiuntur. Huc etiam pertinent Hebr. i: i. Gal, 4: 1 — 4. 

 1 Cor. 2 : 7, 9. De rcligionis divinae progressibus, vid. multa egrcgie monita a cl. 

 MUNTiNGHE , iu Geschiedenis der Mcnschheid naar dcn Bijbel. Practerea negari nequit , 

 in ipsis auctoribus sacris magnam cerni varieratem cura ingenii dotium , tura animi in- 

 dolis. Nemo enim tam incptus erit , ut prophetis Jesaiae, Jercmiae, Ilabacuco, Da- 

 nieli et Zachariae casdem ingenii facultates, Mosi , Davidi, Paulo atque Petro eandem 



E 2 ani- 



