Sfi G. R U I T E N S C H I L D 



animi iiidolom adscribat, Auctores , qui hac de re egeriint, citati sunt a Keilio in Ekm. 

 Ilerm. N. F. §. 104. n'. a. 



Qiiae cum ita sint, unusquisque nobis lubenter dederit , singulos auctorcs Sacros, 

 in tradendis ct cxplanandis rebus divinis, quaedam sibi propria et peculiaria liabuisse, 

 Oninium primo igitur ei, qui Analogiam doctrinae, libris Sacris traditae, reperire stu- 

 deat, id agcndum est, ut sedulo exploret , quae cujnsque scriptoris divini et cogitandi 

 et scribendi ratio fuerit , et quid unusquisque sua aetate de religionis doctrinis et 

 praeceptis cognitum habuerit, et quas adeo rcrum divinarum notiones apud eos quae- 

 rere liceat et oporteat. Quod prospere omnino succedet, si singuli auctores accurate 

 et perite legantur. 



II. Ad cognoscendas singulorum scriptorum opiniones' atque doctrinas de religione , 

 vel de rebus cum religione conjunctis, in primis prodest, sese quasi insinuare in in- 

 genium eorum, quorum in commoduni libri Sacri primum conscripti sunt. 



Plurimi interpretes , plane , ut videtur , obliti se religionis Christianae institutione 

 beatos, multa cognoscere atque perspicere, quae antiquissimis temporibus vel prorsus ig- 

 nota, vel tenebris adhuc involuta essent, raagnificentius , quam pro re, de V. F. scrip- 

 torum notitiis , statuerunt. Fuerunt , ut hoc utamur , qui contenderent , auctorcs dic- 

 torum Job 33: 4. et Ps. 139: 7. dogma de Spiritu Sancto , ut in N. T. traditur, ac- 

 curate tenuisse, et in his locis professos esse. Alii in errorem contrarium incide- 

 runt, atque admodum exilitcr subinde de scriptoribus sacris judicarunt , ita ut eos 

 cuicumque nostri aevi scriptori sive aequipararent sive postponerent. Nec solum V. 

 T. interpretcs horum librorum auctoribus sacpe sua magis, quam ejus temporis, quo 

 illi vixerunt, de religione placita adjudicarunt , sed et illi, qui N. T, interpretando 

 operam dederunt, haud raro systematis adamati formulis et opinionibus quibusvis prae- 

 judicatis in errorem inducti sunt. Quod ipsi Ernestio , incomparabili in arte inter- 

 pretandi viro , uonnunquam accidisse, equidcm , nisi ab aliis, quos valdc suspicio, hac 

 de re monitus, haudquaquam affirmare ausim. At quomodo tuti futuri sumus ab is- 

 tiusmodi vitiis? Nos sic intcrrogantibus rcspondemus : mininic nostras nostrique aevi 

 scntentias ad interpretationem sacrorum librorum adhibere oportct. Tantummodo viden- 

 dum est, quid scriptores , quorum dicta interpretari cupimus, senserint, et in loco, qui 

 siib manibus est, tradere voluerint, etomnino aetatis , qua vixerint, ratio habenda est. Ut 

 recte de corum placitis statuamus, verba cujusque scriptoris sic explicanda sunt , ut 

 ne contra sensum communera et consuetudinem scripsisse videantur. Cff. J. C. G. 

 Ernestii Diss. de usii etc. sup. cit. iI/or//j Acroas. I. pag. 185. Groiiiis ad Luc. 6:21. 

 Storrii Diss. sup. cit. et KciHi Elem. J. gS , 99. Multa afferri possent loca, veluti 

 Hebr. I!?, '^2, 23. Rom. 4: 13. Matth. 19: 28. Luc. 16: 23 sqq. Gal. 3: 19, 

 e quibus appareat, de scriptorum notitiis saepissime judicari non posse, nisi eorum , 

 quae primi lectores cogitaverint, rationem habcamus. Vid. dicta. C. I. §. i. obs. 3. 



m. 



I 



