RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 37 



III. Etiam atque etiam tenendiim est, ad auctorom sacrorum notioncs de rcbiis di- 

 vinis cognoscendas minime sufBcere hominum , qui ipsorum aevo vixeruut , opiniones 

 nosse. 



Nec Moscs , nec alii V. T. auctorcs ea superstitione imbuti fuermit, qua He- 

 braeorum vuigus inquinatum videmus ; plebis de Numine supremo sententiae valde dif- 

 ferebant ab iis , quas intelligentiores passim profcssi sunt. Conf. Deut. 4: 15—19. 

 Jes. 40: 18—25. Praesertim N. T. aiictores id frequentissime et solertissime egenmt, 

 ut sese aequalium opinionibus opponerent, et eo tantum consilio ad vulgares subinde 

 et non omni parte probandas opiniones se accommodariint , quo melius errores quosque 

 noxios oppugnarent. Vid ex. gr. Luc. 16: 23 sqq. modo cit. Mattb. 1: 11, 12. et 

 Luc. 13: 29. Quura igitur ex opinionibtis eorum, in quorum gratiam scribatur, non 

 semper effici possit, quid Sacri auctores ipsi senscrint et statuerint , alia insuper ob- 

 servanda sunt, 



IV. Videlicet in primis quidem ad ea loca attendendum cst, in quibus de rebus divinis 

 sermo est. Perverse vero egerit is , qui ex iis locis , ubi non nisi obiter , atque aliud fe- 

 re agentes auctores sacri, sive illi , quorum dicta referunt , res divinas attingunt, corum 

 placita eruere studuerit. Ita, v. c. e loco Marc. 13: 32 , ubi iili dicitur solennis 

 judicii tempus ignorare, non mox concludi potest, Jesum Cliristum Filium Dei lioc loco 

 rerum futurarum inscitiam confiteri, quoniam hic obiter tantum et singulari respectu 

 de hac futuri temporis ignoratione locutus est , alibi vero omnium rerum scientiam aperte 

 sibi tribuit. Multo melius et certius contra e locis , in quibus diserte , aperte atque 

 ex professo quasi de aliqua re ad religionem pertinenti exponitur, auctoris de ea pla- 

 cita cognosci possimt. Ita, v. c. e locis Ps. 36; 7 sqq. Jes. 49: 15. egregie effici 

 potest, quid uterque auctor statuerit de benevolentia divina. E loco Joan. 5: 17, 19, 

 21, 16 — 29. clarissime apparet, Servatorem nostrum revera sibi aeque ac Patri vim 

 omnipotentem tribuisse. E loco Jo. i: i — 14. apertum est, quid de duplici Jesu na- 

 tura statuerit Euangelista. Alia de variis doctrinae capitibus ex hoc genere loca sunt 

 Eph.4:22sqq. Act. 17 : 24— 31. 1^0^.3:9 — 15. i Cor. 15: 3, 4, 14, 17, 

 20 — 22. Jac. 2: 14 sqq. Heb. 6:1,2, i Jo. 2; 6, 22. ex quibus haud dubi- 

 tanter effici possit, quid singuli auctores de iis statuerint. 



Praeterea, ad judicium de cujusque scriptoris placitis de religione caute ferendtim , ea 

 praesertim animadvertenda sunt, quae repetitis vicibus urgent sacri auctores ; et de 

 quorum adeo veritate et cognoscendi necessitate eos nulla ratione dubitasse satis con» 

 stare videatur. lllius generis sunt , quae tradidit Moses in II. Exod. 20: 3 — 11, 

 Deut. 4: 35 > 39- <5: 4, 5. aliisque; quae Jesaias professus est , c. 44 : 6, 45 : 5— 8. . 

 atque alibi ; ncc non PauU de iide Christiana effata Gal. 2: 20. 2 Cor, 5; 15.. CoIU 

 i: 23. Gal. 516. I Col-. 13: 13. 



