RESrONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 45 



pe, quae proxime sequuntur , accuiate consideratis , inprimis c. 5, 6, 11. liiculenter 

 apparet, quinara significatus praeferendus sit. 



■ Similiter, ut cognoscatur, quisnam vocabulo Sdfxro^ , Rom. 6: 23. significatus sit tri- 

 buendus, non ad Analogiam doctrinae confugiendum est , scd ad verborum hoc ipso in 

 c. nexum, qui in illis inprimis locis tutiorem inrerprctandi viam monstrat, ubi contraria 

 enunciantur. In Pauli certe hoc loco, tou 6(xvxtou significatio manifesta est ex oppo- 

 sita phrasi t?? ?"«?« almkv. Dubia quoque hic videri possit interpretatio formu- 

 larum , 7rvevf/,x ayiov , msvfii» tou ©faO , quoniam diversos in N. F. habent significatus. 

 Eam tamen ob causam non mox ubivis Analogia doctrinae usu vcnit, ut de significatu 

 hoc illove loco assumendo certiores reddamur. Facile v. c. hoc adminiculo caremus , 

 cum quaeritur de significatione hisce forraulis tribuenda , in locisRom. 8: i. Gal. 5: 

 17. Rom. 1:4. I Peir. S5 18. 1 Cor. 3 : 6. ubi contraria enunciantur, quae luca» 

 lenter docent , quo sint referendae. 



III. Nec tamen in hoc monito subsistendura putamus , ut in vocabulorum phrasium- 

 que significatione quaerenda, haudquaquam initium fiat a consulenda doctrinae Analo- 

 gia. Contendimus insuper, nullam umquam significationem verborum assumendam es- 

 se , quam usus loquendi et contextus rationes improbent, etiamsi, hac assumta, sensus 

 Aualogiae doctrinae magis conveniens prodire videatur, Si enim verum est, quod 

 initio commentatiunculae nostrae vidimus , Sacros Scriptores hominibus scripsisse, et eo 

 quidem sermone usos esse, quem illi intelligerent , atque eos ipsos sanae mentis auc- 

 tores fuisse ; id si verum est , non potuerunt alias verbls adhibitis significationes sub- 

 jicere, nisi eas , quae usui loquendi et seriei orationis consentaneae essent; potuerunt 

 vero subinde significationes ejusmodi illis subjicere, quae sensum prodant alibi dictis 

 non omni ex parte convenieniem , quia non ubique easdem et similes phrases de iis- 

 dem rebus adhibuerunt. Neque omnibus Scriptoribus Sacris propositum fuit , singulas 

 doctrinas attingere , vel dedita opera docere. Plane igitur improbanda est eorum ratio , 

 qui, adhibitis iis , quae in N. F. de regia Christi dignitate traduntur, vocabulo rft!''^ 



- I • T 



Ps. 20 : 7. ad statum Messiae gloriosum respici putant. Eam enim interpretationem 

 contextus improbat , nec loquendi usus hoc loco postulat. 



Porro , quod cum hisce arcte connexum est , tenendiim , verborum significationes , 

 etsi iis admissis sensus exeat Analogiae conveniens , ne tum quidem esse probandas , 

 quando usus loquendi quidem eas utcunque permittit, contextus vero rationes impro- 

 bant. Ut enim constat, usum loquendi subinde varium esse , ita aeque certum est, ni- 

 hil unquam a scriptoribus bonis , nedum divinis , scribi potuisse , quod orationis 

 series prorsus respuat , quodque plane ineptum sit. Ita v. gr. iu loco Deut. 32 : 6. 

 verbo itp3 non potest tribui significatio emefidationis , quam loquendi usus utcunque 

 permittit, (Vid. Ps. 51: la. ), quamque Analogia doctrinae probat, quia contextus 



F 3 eam 



