CÜ FR-EDERICI ANTONII GÜILIELMI MIQÜEL 



receptaculum hoc sit simples , evolutlo flosculorum sit centripeta ; si vero singula ca- 

 pitula in corymbum sint collecta, Uli saepe fieri soleal, in evolutione normam sec[ueren- 

 tur spicae composilae , nempe centrlfugam. In Universum igitur , monentc aculissimo 

 Aub. du Petit-Thouars (I), calathis considerari polest tanquam spica simplicissi- 

 ma, brevissiraa , magnam copiam florum arcle sibi adposilarum , non pcdunculataruin , 

 bracteisque a se inyicem plerumque separalarum , gerens, cujus aiis communis maximc ab- 

 breviatus lumidusque receplaculum formal. Linnaeus lotam lianc inflorescenliam florem 

 habuil, quem compositmn dixit, cujus verbi perversitatem Ehrha rlus jam , solilo con- 

 tra Linnaei canones sale, explicat ; eodem jure enim , inquit , socielalcm hominum 

 hominem compositum dicere possumus (2). 



8. Racemus pedunculis ramosis, ramis inferioribus longioribus , panicxda audit. 



9. Thyrsus est racemus pedunculis ramosis, inferioribus et süperio.ibus bi'evioribus , 

 mediis longioribus (3). 



§• 7. 



oc. 



j c Bracteae. 



Cum inflorescenliarum canles atqtie ramifcalioues ad partem plantae caulinam perli- 

 neant , merito ctiam in iis ea quacrimus , quae genuinis caulibus propria sunt ; et adsunt 

 quidem, sed obscurius. Sic iuteinodia in iis vix reperimus ; colore saepe linguntur alio ac 

 solilo viridi , atque tenuiores rcdduutur , cael. De foliis quae ad hos nodos invenimus , 

 jam nunc a me sermo instituatur. 



In naturae scientia id semper difllcile est , slrictas dare rerum definitiones , et ejusmodi 

 accuratis dislinclionibus nimis saepe a se invicem res removentur , alque mutuus tollitnr 

 nexus, quo omnes partes ejusdem organismi junguntur, Sie eliam Botanici ea folia , 

 quae ad ramos inflorescentiaiiim occurrünt , ob Icves quas subierunt mulationes , proprio 

 nomine insigniverunt , Iraclearum nimirum, deque definilione harum partium valde solli- 

 citi fuerunt. Candollius atque S c hui tzius (4) statuerunt , bracteas esse ca folia, e 

 quorum axillis axes florales vel eorum ramificationes oriantür , adeo ut cum Roepe- 

 ro (5) bracteam dicere possemus foliuhi , quod in axilla praeter pedunculum solitarium 

 liil profert , vel , ut alio loco defuiivit (6) : » foliura inflorcscentiae , quod in axilla florem 

 vel ramum floi-alem geril." Similem ac hodierni Botanici, eliam Linnaeus de bracteis 



, (.';) .1 V. 



isli'O ) Sprengel , Neue Entdeckungen u. s. w. T. II. p. i54. 

 ,.j,.(») Bejtnlge, T. II, p. 75. n". 56. et Tora. III. p. 61. 



(3) Conf. de his omnibus Roeper in Linnaea , tom, laud. p. 44' ^447- 



(4) Die Fortpflanzung u. s. w. , p. 33i. ; j- ^'• 



(5) Enumeratio Euphorb. caet. inpraejat., F«.YI1 (6) tinnaea, I. 3. p. 465, 



8 



