70 FREDERICI ANTONH GUILIELMI MIQUEL 



Coui'lois (l)i 'lui in Eiyrimo chciranlo'uh floris proliflcalioiicm vidil , ila ul ad 

 basiii petalorum versus floris cenlitim novi peduuculi floiiferi excrcscereiit. 



Explicalio, 



Quoad evoliitionem et vilae sladia petala non multnm diffenint a caeteris organis folia- 

 ceis. Cum in Universum major iis competat teneritudo, etiam vitae sladia Jjreviora absol- 

 vunt ; ante floresccnliam foliorum ad instar, vario modo convoluta , contorla cael. in 

 o-emma florali conspiciuntur , quod Stadium non raro satis loiigum prac caeteris esse 

 solet ; at , ubi ad pcrfcctionem pervenerint , citissime evolvi solent, ita vero ut colorata 

 statim appareant, cum rarius /jos/ explicalionem coloribiis orneiitur. Per Lreve dein 

 tempoiis spatium vivunt. Raro persislit corolla ; indurescit et vircscit in Polerio et in 

 ßlirabüi pars inferior remanet atquc pericarpii partcm conslilnit (2). 



Forma corollac pro variis plantis maxime diversa est dicenda , et si omnes formas ex- 

 plicatas velles , L. B., multa sine dubio mihi dicenda essent , et facile Commeatationis 

 limites excederem. At pauca tarnen memoiauda sunt. 



§. 5. 



Typus. Differe7itia0i 



Corollae iupus , aeque ac ille calycis , tanquam verticillus e foliis distinclis composi- 

 tus est fin^endus; distinguuntur dein omnes coroUae in monopeialas et poli/pelalas , et ad 

 illas referuntur eae , quarum petala oninia sunt coalita , ita ut unum quasi tubum vel 

 iblium constituant. Hoc ita explicandum esse , jam monuit Liunaeus et cum illo nunc fere 

 omnes Botanici ; in Universum etiam consentit Cel. R. Brown, licet quaedam dubia mo- 

 veat de familia Composilarum, ob singularem nervorum in earum coroUis distributionem , 

 cum nempe fortissimi eo loco adsint , ubi petalorum concrelio obtinuit ; qua de re multa 

 eaque subtilissima disputayit cum acutissimo Cassinio (3). — Prouti vero haec con- 

 crelio majori minorive gradu obtinuit, corolla oritur emarginala, dentata , incisa caet. ; 

 sensim tali modo transit c. monopetala ad c. polypetalam , quae e petalis liberis 

 constat. 



Numerum petalorum c. monopelalam formantium facile inv«nimus, vel ratione habifa 



in- 



(i) Bijdragen tot de N. fT., T. II. p. 528. 



(s) Link , üb. cit, p.aRi. 



(j) R. Brown'ä Vermischte Sehr., T. II. p, So? seqq. et Journal de Ph:fsique, T, 86, p. 34o. 





Jf 



