80 



FRUütRICI ANTONIT GUILIELMl MIQüEL 



nrn parvum lautum cvol-.iiur; saepe anlhera non efformalur , quando filaraeülum dilala- 

 tur atque Cornu pelaloideiim -caot. conslitnit; ul)i lotum slamen aborlu peiit, vel nihil 

 vel ejus loco ianquam rudimentum aul filulum aut punctum glandulosum repcrimus; sie 

 Slamina nou evoluta sub glandularum forma occurrere et in gynophoro sita esse egre- 

 gie exposmt R. Brown; haec Turpinius phycostemones appeilavil (1 ); pertinent et 

 nuc glandulae in flore Rufae. In multis Labialis et Personals talia rudimenla occur- 

 runt , quac faventibus .couditionibus ad perfecta slamina evolvunlur ; tunc etiam cae- 



erae noris partes ad ttjpum regulärem redire solent , novum documentum , quod , si 

 una pars a normali typo recedat, haec post se trahat alterius partis abnormitatem ; tales 

 reguläres formae floris tunc Peloriae dicuntur. Gel. DeCandolle (2) iUas observa- 

 tas esse in Linaria vulgaris A'ttirrAino , Digilali, Sesamo , Ga/eopsie/e, Viola atque 

 Orc/iide, testalur. Talem sirailem formam in Vicia Cracca observavit Vir. Gl. Kops (3), 

 et muttas observationes de ejusmodi Pelorüs protuJit Doct. J. T. G. Ratzeburg (4), 

 qui lUas vidit in Linaria viilgai-i, Antirrhino majori, Pediculari euphrasio'ide et 

 Pleciravitho fructicoso {b). Maxime autem fallere mihi videtur Doct. Jaeger (6), 

 cum I eJoriarum formationem cxplicet ex concretione quinque ßorum normalium , — licet 

 revera florumplurium concretipnem locum habere posse , ingeniöse probasse videatur Can- 

 ooJlius (7): imo flor-em crucialum c tali concretione trium ßorum explicat , qiiibus 

 singulis quatuor pelala et totidem stamiua sint : duo herum florum, excepto uno rema- 

 iiente stamine , abortu pereunt ; caetera omoia in unum corjius coalescuat et crucialum 

 florem conslituuut (8). 



§. IS. 



Evolutio, 



Sladia , quae staminum evolutio percurril , in Universum brevissima esse soleHt ; for» 

 luata jam existunt in primordio floris ; ia florescentia magis minusve excrescuat. Polli- 



nis 



(r) Iconographie , p. i3o. («) Organographte , T. L p. Si8 , Sig. 



(3) Verhand. van het Kon. Ned. Inst., i Kl. Deel VI. U. aSg enz. 



(4) -AnimadversUmes quaedam ad Peloriarum indokm definiendam snectantes , Diss. itaug- , B<srul. 

 1825. 



(5) Cf. eliam Dan. RudLcrgi Diss. Bot. de Pelorüs, Ups. 1744. cum icon. 

 {■€) Lib. cit. p. 94. X?) rAebr.-e/e'/n. , p. 144. 



(8) Ingeniöse beatus Cassel (1. cit. in Morphonomta ) adfinitatem plantanim e numero et mngoitu- 

 dine stajnimim aliarumque partium explicavit , lernarium et quiuarium lanlura qua primiliyos arl- 

 mittens. Slamina signis romanis , niagnitudinem arabicis iodicat ; ex. gr. : li' + II' + 1' = diio sla- 

 mina superiora rainora , media maxima, inferius minimum. 



