RESPONSIO AB QUÄESTIONEM BOTANICAM. 81 



nis evolutione exhausta anthera , primum plerumque decidit , dein filamenlum mori- 

 lur , at non semper; aliqijando enim persislit et post florescentiam adhuc vitam con- 

 tinuat, Uli supra de Rivina monui (§. 9. n°. 2. c. ). Quando anthera ad perfeclionem 

 pervenerit , dehiseit ; quae dehisoenlia eo loco obtinere solet , quo margines folii , e quo» 

 constitui videtur, concreveruiit; dehiseit vero secuudum rimam longitudinalem , plerum- 

 que versus floris centrum , inirorsum, rarius extrorsum vel sursum. In varüs Ericis rima 

 partiali tantum dehiscuut antherae ; in Berberide valvis inaequalibus , et qualuor Talvis 

 in Lauro PerSi'a, a septo loculamenli transverso ortis (1), 



CAPUT Y I. 



GTHOECIÜM. 



Carpellum, Ortus. 



v^uartufl seu intimus verlicillus , in floris centro collocatus , e parlibus componenlibus 

 variae formae alque magnitudinis construilur , quae carpella dicuntur. Varia ratione 

 autem haec carpella coUocantur ; vel enim circa axem realem , pedicelli prolongatio- 

 nera , cui angulo interno ei affiguntur { Malvaceae ) , vel ad apicem ejusmodi columnae 

 verticillata sunt , cui angulo suo interno superiore adhaerent , inferiori libero ( Gerania 

 L. ) ; vel inflmo angulo interno ei adhaerent , superiore libero ( Crassulae ) ; vel spicae 

 ad instar circa columnam disposita sunt (RanuncuU quidam): quae spica etiam adeo 

 conlracta esse potest , ut in capitulum arcte conglomerata sint ( Alisma ) ; et denique 

 in pariete tori calyci adhaerentis interna dispersa esse possunt carpella {Rosa) (2). 



Quaeritur vero nunc , priusquam in fructus ipsius consideratione pergam , quomodo 

 carpellum formetur. 



Linnaeus e medulla fruclum derivavit, uti jam vidimus (C. II. J. 2. ). > Intime et 

 in centro medulla jacet, quae in floribus pistillum evadit , et vitas noras, semina pro- 

 ferl (3)"; et jam anno 1760 J, C. D. Schreber thesin hanc Praestde Linnaeo d,efen- 



ir. <; lio rii.r ■ ;dit : 



(l) Cf. Turpin, Iconographie , Tab. aa. f. 4. 



(a) De Candolle, Organogr., T. L p. 4:3 — 475. ' " 



(3) Amoemt. Acad., T, lY. p. 3:4. 



