50 J A N I V A N G I L S E 



Tum pvos^quereulur , quiquc , ut videtur , Smyniao Igualium rnnvenernnl (1). Aii- 

 lissimam aiitcm horum malorum inedelam Ignatius sibi visu.s est invciiitse in iixa 

 quadam alque sUibili omnium Christianorum in singulis cci'io.-iis iinione , at(|iie hanc 

 unioncm et concordiam perpeluatn prorurarc voluit summo impciio unius vid , Episcopi, 

 summa aucloritate el poteslate praedili , circiim quem omnes Christiiitii congipgarentur , 

 et totum fii-mumque efficerent corpus, cujus caput esset idem ille episcopus. Fortasse 

 ipse jam Ignatius lali auctoritnte autca ornatus fueiat in ecciesia Antiocheua, ibique 

 et ipse suo exemplo edoctus fucrat , et alios docucrat quam elTicax lalis unius viri sit 

 aucloritas ad conservandam concordiam atque pacem inier Chiislianos ; ita ut quod 

 Antiochiae bonum fuerat atque salutare ecclesiae , jam eliam in ecclesiis Asiae Miuoris 

 fmidare voluerit imperium f2). 



Hoc igitur consilio ecclesiis , quae in Asia Minori Ephesi , Trallibus , Magnesiae , Phila- 

 delphiae atque Smyrnae florebant , Ignatius epistolas misit ut auctoritatem atque potesta- 

 tem episcopalem in iis constitueret , conCrmaretquc. Epistolam vero ad Polycarpum, 

 ecclesiae Smyrnensis episcopum datam, non alio Ignatius scripsit consilio, quam ut 

 novo Episcopo quaedam praecepta communicarel , secmidum quae regimcn suum instituere 

 atque auctoritatem vindicare posset. Neque alio consilio omnes has epistolas scriptas 

 fuisse mtdlis possit probari , sed et mos , ubi breviter stngularum epistolarum argumenta 

 enarrare volumus , apparebit , et tam egregie a Cl. K i s t i o probatum est ( 3 ) , ut nulla 

 amplius indigeat demonstratione. Diversum argumentum est epistolae ad Romanos : sed 

 de hac deiude. Primum videamus de singulis epistolis Ig natu ad ecclesias Asiae Mi- 

 noris nee non ad Polycarpum. 



Primum in plerisque editionibus locum lenet epistola ad Ephesios , quae omnium longis- 

 sima est , et quae omnes fere res tractat quas et in caeteris invenimus. Incipit epistola 

 post solitam salutationem laudatione Epbesiorum propter multas eorum virtutes, de qui- 

 bus certior factus erat ab Onesimo , Ephesiorum episcopo , inenarrabilis caritalis viro , 

 quique ab omnibus amaretur dignissimo (4). Deinde laudat Ignatius illos, qui prae- 

 ter Onesimum cum salutarant , Burrhum , Crocum, Euplum atque Frontonem, quo- 

 mm primus diaconus erat, ceteri fortasse presbyteri; nam hortatur Ephesios ut unitati 



al- 



(i) Viel, ad Ephes. I, 11 et XXI, ad Magnes. c. U. ad Trall. c. I. de ecciesia autem Sniyrnensi 

 ipse tanquam testis oculatus judicare potuit, eodemque modo de ecciesia Philadelphensi , in qua et ipse 

 adfuerat. cf. ad Philad. c, VI et VII. (tV «s- tAiAija-« c. VI. et /iErafü a,/ c. VII.) Kist. 1. I. p. ^g. 



(i) Fortasse ipsa, qua gaudehat Ignatius, in ecciesia Antiocbena , auctoritate , causa exstitil , 

 propter quam ille prae caeteris a Trajano captus est atque niorll traditus. 



(4) In Dissertat. saepius jam laud. (3) Vid. ad Eplies. cap. I. 



