5(5 J A N I V A y G I L S E 



cum Jesu A|iOsloloMii]iqiic cITatis coiifnrciis stalim iiguoscel , nou lali viiiciilo , ctunle 

 roinmeiidiivit Iguntius, iiilpr sc conjunclos esse tlcbcrc Clirisliaiios , qiii iion visibiü 

 sc'tl iuvisi'jili quodaiii viuciiio copulnli suni , vinciilo illo l'ratcma« cai'ilalis al(]ue amo- 

 ri.s Cliiisliani, quod peifeclum viuculum csl , quoclque ut coiisei'vnrrut tanloiicre Coi'iii- 

 Ihiacis adiaonuit Paulus (1). Evravit Igua litis boniini aucloritalcm et jiotcslntcm 

 liiijuciis , quae uiii couvcuit Christo, invisibili ecclcsiac domino , qaocum oniiics Chiis- 

 tiaui caritale in luuim corpus ojiiili , quasi caprii pnrpvc (lcl)ent. Erravit Ignalius ho- 

 mini Cliristiaiio auctoritatem et poleslatem vintlicaiis in fratrcs suos , cum et Servalor 

 <'t Aposloli ubiqu« testaiitur alium nlii siinilem esse Cliristiano , nee fratretn majorem ess« 

 fralre ; ueglexit martyr spiritualem Euangelii iiidolem , cimi Ciiristianos , qui non nisi 

 mciilc animoque uiiiti esse debent , visibili imperio coerceri voluit et rcrum j.ublirarum 

 in modum regi. Haec vero Igualii agendi ratio iiiprimis perniciosa fuil aequenti cccie- 

 .siac. Ijjse eiiim non nisi viros pietale atque probitatc insigncs rauneri Episoopali prae- 

 fecerat(I): at non semper ea duravit in ccciesia eligendi Episcopos ratio. Historia eccle- 

 siaslica temporum , quae insecuta sunt quavis fere pagina testatur , quam turpiter ab I g- 

 natii exemplo abcirarint Cin-istiani , gregi Christi homiues pracficientes , qiii factis suis 

 oslcndebant , quanlopere a giege illo alieni cssent , adeoijue multo minus apli qui Paslo- 

 rimi munere fungerentur. 



Habemus igitur in Ignati i de dignitate Episcopali senlentia specimcn, quo probare 

 ])Ossuniiis , cum non in omnibus verae alque sincerae doctrinae Christianae strenue ad- 

 haesisse ; eum non, uti Christus ejusque Apostoli , perspexisse , carilalem unicum esse 

 viuculum, quo Christiani inter se jungantur: carilalem iniicam esse legem, cui iuler sc 

 obstricli sint Christi seclatores; quare Judicium noslrum de hac Ignatii senlenlia 

 nou nisi infauslum esse polest ac debel. At vel sie tarnen cavendum nobis est ne rigi- 

 dius de summo viro judicemus. Erravit Ignatius, verum non errare voluit: salutcm 

 fralrum suorum ul promoveret hoc ei opus erat , hie labor. Quid aliud , quaeso , velle , 

 quid aliud studere poterat ille , qui , dum haec scribebat , ad mortem traliebatur , quam 



pro 



( I ) VId. ad EjjLes. Cap. I et V. ad Philad. cap. I. ad Trall. c. III. Haec enim loca plus ali- 

 quid quiim vanas quasdam horum Tirorum commendaliones coutiuent; uec possuin consentire cum 

 y. Cl de Wette {Christi. Sittenlehre, II. i. p 124.) scribenle: ti Nun aber liegt am Tagt, da.'z. 

 s Ignatius bey diesen so nachdrüclclichen Empfehlungen des BischöJJlichen Ansehens von den per- 

 p sönlichen Eigenschaften der Individuen ganz absteht , blosz das bestellte Amt im Auge hat , und 

 ä somit ^ ohne es zu wollen, auf eine dumpfe willenlos« Beobachtung der Form hinarbeitet. " Lo- 

 Ca quae excclaviinus satis probare possunt, quam minus rette haec sint disputata , cum ex iis luce clarius 

 appareal , Ignatium inprimis iudicandis Episcoporum »irlutibus eorum auctoritatem fundare vo« 

 ^is&e et coDliriuare. 



