COMMENTATIO AD QUAESTI ONEM THEOLOGICAM. 57 



pro salulc rei Christiauae , pro honore Domini sui subire haud dubitabat (1 ) ? riavum 

 erat semcu , cjiiod terrae Christianae mandavit Ignatius; verum non id noverat sum- 

 mus marlj'r, multo minus praeviderat qualcs fructus laturum esset. 



Cum vero de Igiiatii circa digiiitatem Episcopalem sentenlia non msi circumspecle 

 judicare ausi simus , quanto majoi-e prudentia et cautione Judicium nostrum edamus de 

 ipsius martyrii studio necesse sit , omnibus liquet. Potissimum eam ob causam hac de rc 

 hoc loco agere decrevimus , quod celeberrimus martyr propter hujus studii vestigia m 

 ejusepistolisobvia viroi-um doctorum reprehensiones evitare non magis poluit , quam propter 

 suam auctoritatis Clericorum commendationem (2). Et licet haud pauci martyrii studii 

 culpam a summo viro avert^re et reprehensionum vim frangere tenlnrint , omnem tarnen 

 culpam vel saltem culpae speciem celeben-imo martyi-i detrahere haud valuerunt. At 

 fortasse uec Patris accusatores , nee ejus defensores sine ira ac studio rem tracta- 

 ruiit ( 3 ) : nos igitur quid de ea re sit , nullis ducti ante conceptis opinionibus videre 

 studeamus. 



Est inprimis epistola ad Romanos, quae in hoc noslro de Ignatii martyi-ii studio 

 examiue ia censum venire potest , quippe quae , ut vidimus , unice de ejus mart jTio 

 agit, atque ideo argumeuto suo a caeteris epistolis quam maxime diversa est. Con- 

 scripsit Ignatius haue epistolam eum in finem , ut Christianos Romae dcgenles , qui 

 ut probabile erat , qualicunque tandem modo eum mortis supplicio eripere conarentur , 

 ab hoc consilio perficiendo retineret. Hoc unum et primarium scriptae hujus epistolae 

 esse cuivis vel leviter eam inspicienti dubium esse nequit. Hoc autem ponit , Christianos , 

 qui Romae degebaut potuisse I g n a t i u m mortis supplicio eripere ( nam quare tandem 

 aiioquiu hoc metuisset vel etiam praevidisset Ignatius?) non autem satis ex epistola 

 apparet , quonam modo id perficere potuissent. Id autem apparere videtur , quod non 

 difficile aut magno labore Ignatius liberari potuisset , cum ipse scribat (4) : »Vobis 

 >quidem facile est, quod vultis , facere " (scilicet: me suppbcio liberare ) ; atque ex aliis 

 martyris verbis ( 5 ) : Ixv Ss truuTiiiTttTe uii ißoij , iya •ysvyisoi/,»! Qsoü , fere efficimus 

 Christianos Romanos solis sermonibus, fortasse sola petitione id assequi potuisse. Ut ut 



est : 



(i) Cf. omnino Kist L c. p. 47 sqq. et qui ibl citatur J. A. Slreso, Vroegere Staat van het 

 Christendom , p. 48. 



(2) Vid. e. c, J. Barbeyrac, Traitd de la morale des Peres äe VEglise, p. ia6 sq. 



(3) Hoc inprimis dicendura est de pugna, quam de Patrum ecclesiae doclrina raorum habuerunt 

 Barbeyracus et Ceillierus , in qua etiam de Ignatio disputarunt, ille quidera 1. c, hie Tero 

 in libro cui titulus : Apologie de la morale des Pires de l'eglise , pag. iSg sqq. 



(4) Epist. ad Bora, cap, 1, vfi7ii <}«f füj^f/rf« i<rtiy, S $i>iTi ironisxi. 



(5) Ibid. cap. II. 



H 



