82 JANIvakGILSE 



flustlnebat vencralioncm , ul plane abrogatam esse legem Mosaioam , nullum Veteris Foeda> 

 tis homiiii Chrisliano scnsum esse diceret. Retinere volebat vclcrcm inslitiitioiiem , at vcro 

 aimul tarnen CKristum sequi, colere , pr()rilen. Quid aliud igitur ei agendam fuit , 

 quam ut in Vetus Foedus doctrinam inferrct Christianam , legisque Mosaicae elFalis scnsum 

 obtruderet ex inslilulione Chrisliana pelilum ; quin immo , in auxilium vocata inlerprela- 

 lione mystico allegorica , ex ipso Veleri Foedcre doctrinam eliccrct Christianam sub ver- 

 bis formisque latentem, at vel sie tarnen homini Christiano claram atque bene perspectam. 



Scribcndi igitur principium Barnabae ulique bonum erat (juin etiam egregium , 

 utpote conspicuum in bene perspecta praestautia , qua cultus Christi anus prae lege 

 MosaVca gaudet-, in studio cullus spiritualis, in aversatione a cultu servili et carnali , •juod 

 quam egregiam in Barnabae morum doctrinam habuerit vim omnibus darum esse 

 debet: Haec vero vis egregia non solum cernitur in epistolae parte posteriori , tota 

 doctrinae morum dicata, verum ctiam in ipsis allegpiicis mysticisque illis Veteris Foede- 

 ris explicalionibus. Exemplo esse potest explicatio , quam exhibet Barnabas praecep- 

 torum in lege Mosaica occurrenlium circa cibos quosdam et alimenla vel impura dicta vel 

 pura ,. quorum his salva lege uli poterant Judaei ad vitam sustentandam , illis vero minus. 

 Hoc modo scribit : i Moses dixit : non manducabis suem , quasi diceret : non adhaerebis 

 • üs hominibus , qui similes sunt porcis etc. ( 1 ) , nee manducabis aquilam , neque acci- 

 » pitrem , neque milvum , neque corvum ! hoc est : non adbaerebis neque assimulaberis üs 

 > hominibus , qui nesciunt sibi labore ac sudore pararc victum , sed aliena rapiunt ini- 

 » qua etc. (2)" et sie in aliis. Haec vero interpretandi ratio, licet nobis inepta , in- 

 «ulsa et ridicula videatur , satis tarnen probat, praeceptä illa ritualia externa auctori 

 nostro nullum prorsus habuisse pretium , nisi eatenus, quatenus üs sensus substituaturj 

 quo vim salutarem possunt exercere in hominum auimos ac mores. 



Alqui multo praeclarius et pulchrius et cum temporum nostrorum ingenio conveniealius 

 doctrinam- practicam protulit Barnabas in posteriore epistolae suae parte, quae Iota 

 inslitutioni" nKjrali dicata est; Ratio vero, qiiam in proponenda sua doetrina auctor 

 iequitur , ei prae cetei-is propria est et singularis , quijjpe qua instilutionem suam in duas 

 partes dividit atque discernif, cujus qnidem divisionis principium cf fundamentum quae- 

 rendum est iii discrimine illo nunquam dissolvendo aut'immulando, quod bonum inter et' 

 malum inlerocdit. Scilicct in pi'ima parte auctör talia enumerat , quae homiui pio Dei-- 

 qtic- amantiperagendä sunt, in altera vero ea enarrat , quae ei fugienda- sunt et^abomi- 

 nsuda. Appellantur vero hae duae partes a Barnaba duae viae, altera lueis, tCnebra— 

 mm altera, quae ulraque smgulis hominibus proposita est,, ul eligant:in utra velint am- 



1m»»- 



( 1 ) "Vid. c»p. X. 



(«) Vtd. ibid. ubi codem ra9<3o praeeepta circa plur» animalia impura ei>D0a>Coni«deiida explicat« 



