e STEPIIANI PETRI HEYNS, 



quibus utimui', ul contra Auguslini Oldoeni (1) opinionem disputomiis slntuenlis, 

 dementem nosti-ljm distinguendum esse a duoljus aliis ejiisdcm nomiiiis et aetatis: sei- 

 licet a demente, Pauli discipulo, qui in Epist. ad Philipp. I. 1. memoratur, et a 

 demente, piimo Melensium antistite, qui Petri discipulus dictus fuit. At vero si qui- 

 dem antiquilus sentcntia fuit rccepta, dementem, qui postea Romae Episcopatu func- 

 tus esset, Pauli (ruvipyov, Petrique discipulum fuisse, uullus sanc dubitalioni locus 

 relinqui videlur. 



Quod ad ejus indolem attinel, quid multa ? Etenim cui unquam Apostolomm viro- 

 rumque hujus temporis sauclorum conligerat consuetudo, de ejusmodi viri probitate du- 

 bitarc, nefas foret. Nam quod ipse scriptione sud ostcndit, illud affirmarunt testimonia 

 Clemeutis Alexandrini (2) aliorumque , qui ei nusquam reverentiam Apostolicam de- 

 negarnnt: dein licet non nimis faciamus epistolas vulgo interpolatas Ignatiauas, atta- 

 meu, unde pateat, quomodo de eo tunc temporis judicaretur, locum Epist. Ignat. In- 

 terpol, ad Philadelph. Cap. 4. apponamus , ubi dicitur: » Utinam fruar veslrA sanctimo- 

 » nia, ut Eliae, ut Jesu filii Navae, ut Melchisedeci , Elisaei, ut Jeremiae, ut 

 » Baptistae Johannis, ut dilecti discipuli, ut Timothei, ut Titi, ut Evodii, ut 

 » Giemen tis, jäv h »•yve'itf, s^eKOavrav tov ßlov." 



De tempore quo Episcopus factus sit dubitatur, et imiverse de primo Episcopo Ro- 

 mano ingens jam olim lis mota fuit ortaqiie dissensio inter viros doctos. Primorum 

 saeculorum doctores Graeci et in Latinis Hieronymus statuerunt Linum postPetrum 

 Apoälolum episcopatum occupasse; huic vero successisse Anaclelum, ei denique de- 

 mentem. Ab altera vero parte dementem jam a Petro ordinatum fuisse contende- 

 runt saeculo quarto exeunte Patres, Rufino uno exceplo.qui Linum Anacletumque Gie- 

 men ti praecessisse , vivenfe adhuc Petro, statuit (3). Sententia , quam memoravimus, 

 posterior cum Eusebio (H. E. III. 2.), qui quidem Lino Episcopatum Rom. tradilum 

 fuisse pcvhibet, sed mortuo jam Petro, in concordiam minime redigi posse videtur; quare 

 haec opinionuvn diversitas multis coiijecluris ansam dedit. Nonnulli sibi nodum ita solverevisi 

 sunt (4). Quum nimirum primis temporibus nondum certa fixaque Ecciesiae regiuidae for- 

 ma ade.sset , uno eodemquo tempore fuere Linus, Anacletus et Giemen s nisi E])is- 

 copi , ministri certe. Aliivero aliter; Pearsonus (3) contra, simul fuisse duos Episcopos 



ne- 



(i) Cf. Ittigii, Viss. de Patr. Apost. p. aoG. 



( 1 ) Strom. L. IV. p. 5i6 Ed. Sylb. 



(3} Cf. Tillemont, Mem. Eccl 11. sS?. 



(4) Cf. J M. Schroeckh K. G. II, a33. cf. J. Clerici, H. E. duoruni primorum saectdorun 

 a Christo nato caet. p. 449' 



(5) Opp. Poslh, Cd[i. IIL 4, 5. 



