C03I.1IENTATI0 ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 35 



addi possimt Alhaiiasius, Chrysostomus, Photius, alü , quorum testimouia col- 

 Icgit Pearsonus, quae brevitatis causa silentio praeterimus. 



Qiiarc cum tot tantique sint testes , fide digiiissimi , nulla profccto ratio excogitari po- 

 lest , ob quam vetus illud monumentum , quod aevum Apostolicum spiret , Ignatio de- 

 jiegelur: imo hujus indolem quicunque cousideraverit atlente , mirari debet , nomiuUos 

 adeo fuisse , qui ejus authentiam in dubium vocarent (1). 



Pervcnimus jam ad argumenta interna, ex ipsis Ignatii epistolis petenda. Ex inter- 

 na epistolarum ralione et indolc argumentum firmissimum dedueitur, quo oslendi probari- 

 que possit , has Epistolas ab Imposlore quodam , qui Saec. III. vixerit , aut non confectas 

 fuisse, aut confici non poluisse , quoniam in illis neque dierum festorum , nee alioruni 

 rituum mentio occurrat : parcius utilur auctor Sacra Scripturä ( quod imprimis obser- 

 vetur ) , parcius Euangeliis , quorum citandorum mos magis magisque in posterum invaluit. 

 Dein scribendi genus idem testatur ; nihil quod ingenium gentilium spiret , in üs occurrit , 

 verum omnia modo simplicissimo proposita sunt. Qui postea scripsere doctores Chvistiani , 

 saepius placita Graecorum Romanorumque adhibuerunt , Ignatius vero una doctrina 

 Chrislianä imbutus , talia semper protulit , quae ea minime indigna essent ( 2 ). 



Dein Ignalium non alio tempore, quam quo vixerit, initio Saec. II , scribere potuisse , 

 eo elucet , quod lectores suos adversus duas haereses monet. Hoc tempore enim , ut ex His- 

 toria discitur , duae aderant sectae , una Docetarum , Ebionitarum altera ; quas fugiendas 

 esse jubet, cujus autem admonitionis exempla exstant Epist. Magn. VIII, XI, XIII. 



ad 



alii, ut Äthan asius, eodera errore ducli , secuti essent. Non opus est, ut h. 1. fidem hisloricaiu 

 Euseljii defendamus; etenim , praeterquam quod ex locis Pearsono allatis efEci possit, quid anli- 

 qiii de Eusebio staluerint, animadverlendum est Eusebium, virum judicio praeditum probumque 

 uinnquam, sua sallcm culpa, errare potuisse. Nam opliraae notae libris usus est eidemque Constan. 

 tini Magni vinculo aniicitiae junclo, adilus patebat ad labularia perscrulanda, e quibus fonles Hi- 

 storiHe suae conscribendae uberrimos sibi comparavit. (Cf. Müller de fide Eusebii). Deinde Euse- 

 ])ius Irenaei scripta, quae non amplius supersunt, vldlsse videtur, cujus rei notitiam legimus 

 Lik V. 26. y.M rk piv d; ij/ü~ipx:i iMona yväjiv rcü Elpy^mku. Celeriim cf. omnino Pearsonus, qui 

 Polycarpi aliorumque auctoritatera ab omnibus obirectationibus vindicavit, inde a p. 3oo sqq. 



(i) Cf. Is. Vossius. Adversus testes adversarii adduxerunt, multos e primis teniporibus Epistolas 

 hasce niemorare potuisse , nee ante Eusebium Xecisse: praeterea eorum, quae de his testantur epistolis, 

 falsa esse testimonia , aut nihil probare. — At vero hoc nihil valet ad infringendam Ignatii au- 

 thentiam: etenim tenendura est, mulla veteris aeri esse scripta , quorum unus Eusebius raeminil: 

 dein multis teslibus non opus est, nisi optimae notae, reliqui cerle minus anxie conquirendi sunt, 

 qui quidem Eusebium describere poluissent. ( Cf, Cotel. ): quod idem dictum sit contra ejusmodi 

 Semleri (1. 1. 27. not) accusalionera (col. Venema //. JE. III. p. 555.) 



(a) TIfcÜTpsrni te äjrpi^ exc7$xi ■nfs tök 'ATrcmÜMv TrapaMtTWi, ut scripsit Eusebius, 



E 2 



