COMMEIfTATIO ad QüäESTIONEM rHEQLOSICAM. 5.1 



büisse vklelur ; verum praeceptum referendum est ad Judacos , quippe Vet. Test, prae cae- 

 teris laudantes ; ne igifur ab his dcciperenturPhiladelpheni , cavebat Ignatius; unde quo- 

 d.immodo, qnaulum progressi fueriut hi ia doctrinä Christiana, conjeeturam nobis licet 

 diicere. Laudandum aulem est et hoc Ig.natii consiliam doctriaae Christianae indoli 

 eoavenicns, quod Prophetarum Aposlolorumque scripta et Euangelium tamqiiam siibsi- 

 dium commendaverat , ncque absurdi quid verbis: TrpoffCpuj'av r^ ewyyi^icf ,011; (xägKi 'itjjoü^ 

 X. T. A. ( cf. ad Phil. V. ) , sibi voluisse videtur ( 1 ). 



Jam vero veiiimus nunc ad quaestionem quodammodo impcditam. Nimirum olim saepius 

 Ignaliura nimii martyiium. obeuiidi fervpris accusarunt nonnulli (2); quacrendum igi- 

 tur nunc nobis est , quatenus illud cum Ethices Christianae doetrind in concordiam redi- 

 gi possit. üt qualicunque ratione hanc quaestionem solverc possimus, videamus primum,. 

 quid Elhices Christianae doctrüia praecipiat; deüide quomodo secundum hanc Ignatius 

 se gesserit. 



Martyrium dicilur ille actus, quo quis fideliter doclrinae Christianae adhaerens , eam 

 non deserit , ne obeuudo quidem mortem. De illo tarnen quaedam praecipiuntur , quae 

 probe sunt observanda. Sciljcet quo majus est periculum , eo studiosius quaercndum , 

 num revera rerum , in qua positi sumus , conditio flagitet , ut mortem subeaitius : si autcm 

 aliquam ad eTitandum periculum nacti simus, opporfunitas quaevis avide arripienda 

 est^ quod et fecerunt Jesus atqne Apostoli, quotiescunqu& in discrimine versarentur. 

 Quodsj illud non nisi conscientiae damiw efllci possit , tunc demum constanter est ner- 

 severandum. Constantiae vero addautur Dei honor, gratus erga cum animus, nee 

 minus Dei consilium in ejusmodi discriminibus auscultandum et veneratione prosequen- 

 dum (3). Improbanda igilur omnis superbia , qu4 ceteroquin , nisi pietas adsit, nihil 

 lucrari dicimur (4). Caeterum nemini absque ullä eique idonea aut justa causa, quin 

 imo necessitate martyrium sibi appetere licitum est (5). Haec pro consilio praemonuisse 

 sufHciat. Utrum recte egerit Ignatius, inquirendum nunc restat. Jam vero tenendura 

 est, ( dicam quod sentio ) , Ignatium neque potuisse eminens illud periculum evitare , 

 nee temere, aut se sponte sua morti objecisse ; verum ad martyrium pervenisse odio Tra- 

 jani, qui ceteroquin OjHimi cognomen nactus est. Igitur jam ab häc culpa solvendus 

 Ignatius videtur. Si porro Igitatii oblrectatores querautur, eum nimis sujjerbe de 



marfc 



(i) Vid. Jo. Cle riciis ad E. 1. et linjns Wst. EccV. pag. 56;. Tltig. k 1. II. pag. too. 

 fca) Verlii gr. Barlieyrac, Tratte de la morale cet. pag. ia5. alii. 



(3) I Petr. L 6, 7. tV. 4 , 16. Act. V^^o, 41. XYL iSi de qua re uuiverse conf. Reinhard L t 

 et U. 45 1. V. 5oq. 



(4) I Cfliiuth. Xlll. 7. 

 £&j Jlal.li. X. i6, 17. 



6 3 



