{fC S T E P II A N I PETRI HEYNS, m^ 



mavlyrio siio loculum esse , quid dicemus ? Quam(iuam primä fronte aliquam vcri spc- 

 ciem prae sc fcire vidcatur illa accusatio ; lamen si projjius ad aucloris aclatem alleudi- 

 mus , omnis didicullas evauescit. Nemo eiiim , cui viri pielas nola sit , liujus feivorcra 

 superbiam pulabit. Deinde yiderat Igiialius Apostolorum plcrorumque sorteni , quid 

 ci optabüius, aut jucuiulius esse polorat, quam eädem morte, quA illi pleclebantur, 

 doclriuam, quam caram habebat, confirmare ? Et sane , quo altcutius considero, polius 

 lalcm fervorem laudare , quam vituperare equidem cogor. Piaclerea Ignatius Antio- 

 chiae Ecclesiae caput , vir summa quävis pollciis aucloritale , melius suae Ecclcsiae con- 

 sulere non potuisse videtur. Si enim mortem obiisset tristis , quid de Ecclesiä auguran- 

 dum erat? Tempora certe , quae Ignatius vixit, quamquam sanclissima nomiuUis vi- 

 derentur, attamen multos item vjjxtohi tulisse censenda sunt: nonne de Ins , nisi iis Igna- 

 tius bealam suam praedicasset mortem, actum fuisse putabimus? Indigebant autem 

 lemporum primorum Christiani ejusmodi incilamenlis , quae iis defulura fuisse nunc opta- 

 mus. Praeterea fecit Ignatius idem , quod Caesaris miles fortissimus aliquando pro- 

 fcssus est ; 



t Projeci vitam, comiles , totusquo futura^ 



i Mortis agor stimulis." ( 1 ) 



Sed nos ad nostra redeamus. — Quod ad officia quae homines ipsos attinent (cf. § 8.); 

 laildaida est cum eorum bonitas , tum gravitas , in primis eorum , quae versantur in 

 praeceptis de rectä sui aeslimatione et modeslia. Haee enim exercenda est coram iis, 

 quibus uulkim non tantum adeat amicitiae vinculum , verum etiam a quibus injurias ho- 

 miiics acceperint. 8i quid, tale certe praeceptum, cum Jesu mandalo ( Matth. V. 44.) 

 conveuit, praesertim si cum hoc jungatur, quod pro iisdem preces fundendas esse horta- 

 tur ( § 6. ) , nee minus ejus probanda est cura , qud cavere vellet , ne Christiani in pvavo» 

 rum rapeientur opiniones. Quod porro de ohc06öpoig ( ad Ephes. XVI. col. § 8. ) ju« 

 l)et , comparari potest cum mandato Pauli I Gor. VI. 19; unde quam late vocis signi« 

 licatio pateat , nobis conjccturam facere licet. Idem illud, quod huic praecepto pracmi- 

 Sovat: fiJj w^aväcß s {2) vindicat ejus cum Sacra Scriptura familiaritatem ; qua autem 

 loquendi formula usi sunt: Jesus v. gr. Luc. XXI. 8. Paulus I Cor. XV. 33. ad Gal. 

 VI. 7. et Jacobus I. 16. (3). Caeterum non modo Sacra Scriptura utcndum es^e 

 volebat , verum etiam rationis usum commendabat , cui magnum prelium statuit , ut qui- 

 dem § 8. in fine, exposuimus. 



Ne- 



( I ) Lucanus IV. 5i7. 



(2) Hujus geneiis plura apnd Ignatiutn adsunt exempla. 



(3) Ce hac loqueudi foiniula Cjn£ tirotius ad 1 Cor. >!, 



