C03IMENTATI0 ad QUAESTIONEM TIIEOLOGICAM. 53 



*' Neque officia , quae alios spectant ( J 9. ) , quidquam conlinent , quae cum Sacrae 

 Scriplurae adeoque cum Etliices Christianae doctmid nou conveniant. Nam piimum quod 

 ad amorem eumq.ie erga pravos exerceudum attmet, non opus est pluiibus exponere. 

 Quieunque sane Ignatii prmeipium consideraverit , si quid, tale praeceptum ab hoc 

 exsijectalurus sit. Quare mittamus haec et ad alia pergamus, quae digna oiimiilo sunt, 

 de quibus Judicium feramus. 



Quid igitur statuendum sit de Episcopali dignitate et in Universum de Ecclesiae unilate 

 videndum est. Neque Jesum, nee Apostolos id sibi voluisse , ut unus homo Ecclesiae 

 Christianae veluti caput praeficeretur , constat (1). Unilatem quidem speetavit Jesus, 

 sed quae ad morale vinculum pertinuisse censenda est (2). Wem vinculum commenda- 

 nmt Apostoh idque mutud caritale conlineri putantes. Num aulem idem fecit Igna- 

 iius? Nimirum Ignatius, saeculi consuetudiae neglect<l , non judicandus est. Nam 

 licet Episcopi auctoritas laudatur, altamen id non consid«randum est tamquam inslitutum 

 quoddam, a Jesu aut Apostolis fundatum. In omni hdc disquisitione in limine ponatur 

 necesse est, arctissimum fuisse nexum inter Episcopalem , quam laudabat Ignatius, dig- 

 nitatem auctoiilatcmque atque ipsam tunc tempovis separatam Ecclesiae conditionem. 

 P a Uli jam tempore viguissc ejusmodi dissensionem , quae ansam dederit , cur primam suam 

 adCorinthios scriberet Epistolam , non est , quod dicamus. Itaque quamquam Paulo nihil 

 detractum velimus , tarnen ad Corinthiorum unitatem, qu4 indigebant, reslituendam , 

 nondum fortasse hujus rei remedium in unius auctoritalem commendando quaerendum 

 ■putavit. Et haec quidem separata Christianorum tunc temporis vigebat consuctudo ; quarc 

 Ignatius id sibi veluti summum proponebat , ut huic malo , qualicunque ratione, occur- 

 reret. Huic autem malo remedium allaturo opus erat unüate ; nam discordii in muIÜ- 

 plicem errorem Ignatii aequales incurrebant, concordid - vera^olummodo dclapsa eorum 

 res resütuenda erat. Quae cum ita sinf , hanc ob causam laudasse videtur dignitatcm 

 •Episcopalem; neque id sibi volebat Ignatius, ut unus Episcopus plurihus coetibus 

 praeficeretur, quod poslea usu veuit ; verum laudabili consiiio id fecit. Verissimum autem 

 dictum: nulla res tarn utilis est „quae non abusu noxia fieri possit; nam illud Ignatii 

 conamina smit experta. Ignatius igitur metiendus est suis temporibus ; quo facto id, 

 quod abiret demceps in abusum , minime Ignatio imputandum esse arbitramur (3). ße- 



m- 



(!) Cff. Malth.XVT. .g: C0I.XVIIL .8. Matlk XXIII. 8-ir. Luc. XXII. 24 _ 26 



(a) Jüh. XVII. 20, ai. 



(3) Rede dicit Kist, Archief Tom. II. Part. I, pag. 48. « Heeft hij (IgnatiusJ ia de keuze van 

 « dit middel gedwaaldi hij deed het ter goeder trouvT, in de volle oveil.iiging zijns gemoeds van 

 « het besle te wdUn; en h\ heeft liet dan ook gedaan raet die kracht, met die geesldrift, ja met 

 « die overdrevenheid , die wel gedeeltelijk uit deze oveituigiDg , maar tevens ook uit de huitengewo. 



■ ue 



