88 S T E P Pi A N I P E T R I HEYNS, 



iiinue hominum in Ignatium criminatio, seil, eum Episcopi honorem ursisse nimid 

 superbid elatum , quam ridicula sit, quisque videt , qui sibi fmgat Ignatium, in 

 itiucre Romam versus , ut ibi a leonibus excipcrelur ; quid quacso emolumenli Episco- 

 palem digiiitalem commeudando in seij)sum unquam reduudaie polerit? (1). Ex eadem 

 illä rerum eonditione explicandum videlur , qua re uua cum Episcopo etiam Presbyteri et 

 Diaconi, quamquam bi inferiores, fruautur auciorilate , et coujunctim in Ignatii 

 Epistülis occurrant (2). 



Pergimus porro ad Ignatii praeceptum , quod matrimonium spectat. Quamquam mul- 

 tum de vero matiimouii consilio disputatum est iuler doctrinae Ethices doctores, horum 

 tarnen diversac de häc re opiniones , uos nunc non morabuntur. Ignatius vero non de 

 matrimonii consilio locutus est ; igilur neque nobis matrimonii consilium definire curandum 

 videlur { 3 ) ; verum iuquireudum potius , num ca , quae praescripserit , cum Sacrae Seriptu- 

 rae doctrinä consenliant. Ignatius non improbavit, ut diximus g 9. matrimonium, 

 sed plane cum Pauli doctrinä conspirare videtur (4). Quae utriusque sententia e lem- 

 porum eonditione infaustd exiiiicanda est. Scd praeterea cavcre volebat Ignatius, ne 

 liomines , qui a matrimoiüo abstinerent , supcrbiä elati sese efferreut , quod optime 

 Giemen tis Romani praecepto congruere item videtur: o äyuoi; Iv r^ (rxpxt nh ä^x^o- 

 viviaSa (5). Si quis aulem quaerat , quorsum mandalum illud spectet , is sciat, multos 

 luuc temporis fuisse homincs , qui putarent sc tum sanctitatis culmen attigisse , quam a 

 matrimouio inemido desisterent. Hoc non probibuisse videtur Ignatius, modo iidem ca- 

 veant , ne huc re superbiant. — Jam vero quaeri potcst , quare matrimonium iuemitibus Epis- 

 copi consensu ojjus esse Ignatius jusserit? Per illius nimirum consensum fiebat , ut 

 iiicommoda praevenireutur , cum Christiani , aut cum Haerelicis, aut cum Judacis matri,- 

 monium iiiire solei-cnt. Requirebatur igitur, ut cum Episcopo consilium suum opportune 

 commuuicarent , quo , si impedimentum quoddam sese offerret , ab eorum consilio deler- 

 reri posscui. Hinc quomodo , et quaudo coeperit vigere mos ille matrimonium celebran- 



di, 



« ne omstand'gTieden , waa; in hij tlj 'ens liet scLi IJveu dezer brieven verkeerde , aiieen kunnen ver- 

 « klaai'd worden." 



{ I ) Cf. Streso laudatns a Cl. Kist in Archief. 



( a) Viile locos, qiios exposuiimis § g, et leg. Bingham, Or. Ecel. !• ay7 sqq. et agi. 



(3) Kisi verejr, ne Ignatio aliquid aJscriberera, quod fojtasse nunquam aut putaverlt , aut scrlp- 

 seilt, apponerem locum ad Philail. IV. e recensione longiori, ubi dlcuntur yiri nonnulli sancli malri- 

 inouium iniisse, ei)% vrö ^ptSu/^ia; <W t^; n-epl ro a-p?.yßx, a'AA' £,t' ivyolx^ ixurm TsS yi./:ji. cf. Stau dl in 

 J. L Pari, 11. pag. 8?. Sed praelerquam quod locus hicce nullam auctoritatem habet, leuenduiu est , longe 

 abesse, ut liberorum procreatio tamquam sumraum , vel primariuni matrimonii consilium putetur. 

 Leg. Vener. Broes in libro illo eximio : de Kerk en de Staat, ceU Deel V\'. 2 SU pag. 646. 



(4) Vid I Curitith. Va. 8 — 9. et i Tim, V. 11 — 14. 

 (5; Episl. 1. Ciip. 38. 



